IN TO THE KINGDOM

Ik wil jouw van harte dienen

2008-01-06T16:47:00.000+01:00

Ik wil jou van harte dienen
en als Christus voor je zijn.
Bid dat ik genade vind, dat
jij het ook voor mij kunt zijn.

Wij zijn onderweg als pelgrims,
vinden bij elkaar houvast.
Naast elkaar als broers en zusters,
dragen wij elkanders last.

Ik zal Christus' licht ontsteken
als het duister jou omvangt.
Ik zal jou van vrede spreken
waar je hart naar heeft verlangd.

Ik zal blij zijn als jij blij bent
huilen om jouw droefenis.
Al mijn leeftocht met je delen
tot de reis ten einde is.

Dan zal het volmaakte komen
als wij zingend voor Hem staan.
Als wij Christus' weg van liefde
en van lijden zijn gegaan.

THE POTTER'S WHEEL

2007-11-10T21:27:00.000+01:00

The Potter's Wheel

             When you’re troubled and discouraged
            In the darkness of the night
            When obstruction clouds your vision
            And you just can't see the light.

            When life’s trials overcome you
            And you have nowhere to turn
            When you’ve reached the very bottom
            There are lessons you must learn.

            For the clay is being molded
            It’s been twisted, pulled and tossed
            It’s been rolled and it’s been pounded
            Till the ego has been lost.

            He will put you through the furnace
            You’ll be tested to the brim
            Your life will be in pieces
            Till you give your soul to Him.

            From blemish to perfection
            His hands will form the clay
            This human piece of rubble
            Must let God have His way.

            When you come to Him all battered
            In the form of mortal man
            When you cry to Him in mercy
            You will find the Potter’s hand.

            He will grind you, mold and chisel
            The friction you will feel
            Till He gently carves and shapes you
            Upon the Potter’s wheel.

            Author/Written By:
            Marilyn Ferguson
            ©2005

Kaartje naar een protestant

2007-11-04T18:55:00.001+01:00

ZA 03 nov 2007 | 10.55
Op de Katholieke Jongerendag, morgen in Den Bosch, wordt onder meer een oecumenische kaartenactie gelanceerd. Bezoekers van een workshop over kerkelijke eenheid krijgen een kaart mee die ze op Valentijnsdag (14 februari) naar een protestantse gemeente kunnen sturen. Op de kaart staan foto's van een rooms-katholieke jongere met een kaars en protestantse jongeren met een Bijbel .Op de achterkant staat als groet: 'Ik wil u gewoon even weten dat ik u liefheb'.

De actie is bedacht om in de workshop niet alleen te praten - dat gebeurt in de oecumene al genoeg, zegt woordvoerder Matheu Bemelmans van de Nederlandse bisschoppen. Gepraat wordt er overigens ook, aan de hand van het Onze Vader, en vooral de bede 'Vergeef ons onze schuld, zoals ook wij aan anderen hun schuld vergeven'. ,,In oecumenisch perspectief kan die zin aanleiding zijn om eens te kijken hoe kerken tot nu met andersgelovigen zijn omgegaan, en of er een vertrekpunt is om samen verder te gaan'', zegt Bemelmans.

Naast muziek, tal van workshops en de eucharistieviering als vaste afsluiting, heeft de Katholieke Jongerendag dit jaar een nieuw programmaonderdeel. Daarbij gaat het om netwerkvorming tussen rooms-katholieke jongeren die dezelfde studie doen of in dezelfde sector van de samenleving werken. Onder de slogan 'Get connected' ('zorg dat je verbinding krijgt') worden groepsgesprekken georganiseerd over wat het geloof voor je werk of studie betekent, in zes werkvelden: zorg, onderwijs, bedrijfsleven, communicatie, politiek en wetenschap.

,,Het idee is dat jongeren het besef krijgen: geloof is niet alleen iets voor op zondag in de kerk; het zegt ook iets over hoe ik aan het bed van een patiënt sta, of hoe ik met mijn manager of met klanten omga'', zegt Femke van der Biezen van de organisatie. Jongerenbisschop Everard de Jong zou graag willen dat er netwerken ontstaan van rooms-katholieke jongeren die elkaar kunnen helpen en inspireren, om hun geloof op hun werkplek in praktijk te brengen.

Het thema van de dertigste Katholieke Jongerendag is 'Paradiso', wat niet verwijst naar de Amsterdamse popconcertzaal - een voormalige rooms-katholieke kerk - van die naam, maar naar het paradijs of de hemel. Op de Katholieke Jongerendag komen de laatste jaren een kleine tweeduizend bezoekers. Tot twee jaar geleden was de dag een particulier initiatief en was de opzet kleinschaliger. Met ingang van 2005 namen de Nederlandse bisschoppen de organisatie over, om het jongerenwerk in de Rooms-Katholieke Kerk te stimuleren.

Bron: Nederlands Dagblad

Ahmadinejad ontving mystiek visioen over de komende Shiitische Islamitische messias- de Mahdi.

2007-11-03T11:38:00.000+01:00

De Bijbelse eindtijd profetieën domineren steeds vaker de gebeurtenissen van vandaag. Bijbelgetrouwe christenen weten dat de terugkeer van de “Kinderen van Israël” naar het door God onder ede aan hen beloofde land, tot de eindtijd profetieën behoort. Zij weten ook dat de hetze tegen het Joodse volk zal escaleren tot een wereldwijde catastrofe omdat God’s oordelen over deze wereld zullen komen vanwege de haat jegens Zijn volk. Praktisch de hele wereld is in oppositie tegen de staat Israël en haar bewoners. Wereldleiders eisen van het Joodse volk dat ze het land opgeven dat al meer 3000 jaar haar eigendom is. De door de duivel bezeten Iraanse leider Mahmoed Ahmadinejad roept bij herhaling op tot vernietiging van de staat Israël.

Met zijn uitlatingen treedt Ahmadinejad in de voetsporen van de pathologische racist Hitler want zijn woorden worden gevoed door de ergste vorm van haat, het oeroude antisemitisme. Het huidige antisemitisme is echter niet een exclusiviteit van extreme islamitische leiders, maar ook bepaalde stromingen in Europa en elders doen daar volop aan mee. Het gaat om een dodelijk gif gebaseerd op afgoden verheerlijking. Ahmadinejad’s woorden zijn in werkelijkheid een indirecte oorlogsverklaring aan het adres van de Joodse staat en het plegen genocide jegens het Joodse volk. In een toespraak voor een groep studenten in Qom verklaarde hij: “Wij moeten ons voorbereiden om over de wereld te heersen” Zijn visie is gebaseerd op de ‘terugkeer’ van de islamitische Mahdi of de chiitische Messias. Ahmadinejad heeft dát verwoord wat de Arabische dictaturen al jaren van plan zijn, Israël van de wereldkaart te verwijderen. De Arabische leiders beschouwen zichzelf niet direct als vriend van het Iraanse regiem, maar als er wordt gesproken over vernietiging van Israël, dan zit men op dezelfde golflengte. Er is geen enkel afwijzende reactie gekomen van de Arabische leiders, op Ahmadinejad’s uitlatingen..

In december 2005 was het weer groot feest in de straten van Teheran tijdens de jaarlijks terugkerende “Jeruzalem Dag”. Meer dan één miljoen Iraniërs waren in de verschillende steden op de been om steun te betuigen aan de uitlatingen van het fascistische Iraanse regiem.

Tijdens dit feest noemde Ahmadinejad Israël ,,onze historische vijand ” die vernietigd zal worden door een nieuwe golf van ‘Palestijnse’ aanvallen, daarmee een signaal afgevend aan de ‘Palestijnse’ terreurgroepen, de moordpartijen op onschuldige Israëlische burgers in alle hevigheid voort te zetten. Ook de Iraanse Ayatollah Ali Khamenei zei in een verklaring dat het ‘Palestijnse’ verzet, het Israëlische regiem ten val zal brengen. “Het verzet in Palestina zal zonder enige twijfel leiden tot de val van het Zionistische regiem.” Nauwelijks enkele uren later werden vijf Israëlische burgers vermoord en 38 gewond bij een zelfmoordaanslag in Hadera door een 21 jarige zelfmoordenaar uit Kabatya. Sinds Ayatollah Ruhollah Khomeini in 1979, na een ballingschap in Frankrijk, de macht overnam van de Shah van Perzië, is de laatste vrijdag van de heilige moslimmaand Ramadan een internationale dag van protest tegen het bestaan van de staat Israël en de ‘bezetting’ van Jeruzalem.

Op 8 december 2005 trok Ahmadinejad de jodenvervolging door de nazi’s in twijfel en op 12 december tijdens een islamitische conferentie in Teheran, herhaalde hij dat nog eens. Hij zei dat iedere onderzoeker die met bewijzen komt dat de Holocaust nooit heeft plaatsgevonden, door de Europeanen wordt vervolgd. Ook zei hij dat er maar een Joodse staat moet komen op het grondgebied van Duitsland en Oostenrijk. Ahmadinejad: “Als jullie vinden (Daarmee verwijzend naar Europa) dat de joden zijn onderdrukt, waarom moeten de ‘Palestijnse’ moslims daar een prijs voor betalen? Als jullie ze hebben onderdrukt, geef het zionistische regiem dan een stuk grond in Duitsland en Oostenrijk. Wij zouden dat steunen”. Ahmadinejad deed zijn uitlatingen in een interview met de Iraanse tv-zender Al-Alam. Hij noemde Israël een ‘tumor’ in het Midden Oosten. De uitspraken van de Iraanse terreurleider zijn niet nieuw maar markeren slechts een voortzetting van Iran’s jarenlange anti-Israël politiek, in gang gezet door Khomeini, die destijds ook al opriep tot vernietiging van Israël. “Dit regime, dat Al-Quds bezet houdt, moet uit de bladzijden van de geschiedenis worden uitgewist” zo sprak hij. Op 14 januari 2006 zei Ahmadinejad dat het Westen een ‘donkere tijd’tegemoet gaat.

Tijdens de viering van de 27ste herdenking van de islamitische ‘staatsgreep’ in Iran, herhaalde Ahmadinejad nog eens dat de holocaust “een mythe” is en liet weten dat de ‘Palestijnen’ en Irakezen het slachtoffer zijn van de ‘echte holocaust’.
Volgens hem gebruiken de Zionisten al zestig jaar ‘de mythe van de holocaust’ om vrouwen en kinderen te doden. De menigte -volgens de Iraanse staatsmedia -naar schatting een paar honderdduizend, reageerde met georkestreerde kreten als “nucleaire energie is ons onbetwiste recht”, “Dood aan Amerika”, “Dood aan Israël”, en “Dood aan Denemarken”. Ahmadinejad beschuldigde de “zionisten” ervan achter de publicaties van de cartoons van Mohammed te zitten. Ook beschuldigde hij het Westen verantwoordelijk te zijn voor de creatie van de staat Israël. “Wij vragen het Westen de “Zionistische entiteit” te verwijderen die ze 60 jaar geleden zelf hebben gecreëerd. Wanneer ze niet willen luisteren naar onze aanbevelingen, dan zullen de ‘Palestijnse’ natie en eventueel andere islamitische bondgenoten dat doen. Zorg ervoor dat Israël wordt verwijderd voor het te laat is en bescherm uzelf voor de furie van de regionale naties” aldus Ahmadinejad. Het lijkt op de retoriek van Hitler die de boel in de brand stak met miljoenen doden tot gevolg. Ze gokken erop dat ze Israël kunnen vernietigen voordat iets of iemand hun kan stoppen.

Tijdens zijn bezoek aan de Verenigde Naties in september 2005 zou Ahmadinejad een zeer bijzondere ervaring te hebben opgedaan. Aan het begin van zijn toespraak zou hij plotseling door een bundel van licht zijn omringd, niet de verlichting van lampen of iets dergelijks, maar een ‘hemels licht’, zoals hij zelf later beweerde. Een van zijn delegatieleden vertelde hem later dit verschijnsel ook gezien te hebben toen hij zijn toespraak begon. Hij zei een groenachtig licht te hebben waargenomen welke de hele atmosfeer veranderde.

Ook zou Ahmadinejad al eens een mystiek visioen hebben gehad over de komende Shiitische Islamitische messias- de Mahdi. De mysterieuze 12e imam van de shi’itische moslims verdween toen hij nog een kind was in 941 na Chr en sindsdien wachten zij op zijn terugkomst. Volgens een islamitische overlevering zou deze Imam Mahdi in een put verdwenen zijn en weer tevoorschijn te komen om de wereld te besturen, zodra de moslims voldoende chaos hebben veroorzaakt. In het boek Openbaring 11:7 zal ook het beest uit de afgrond opkomen. Het blijkt een beestenbende daar beneden. De Shiitische moslims geloven dat hij na terugkomst, zal regeren voor een periode van 7 jaar, voor hij het laatste oordeel over de mensheid zal uitspraken. Ahmadinejad gelooft dat hij is uitverkoren de wereld naar de eindtijd te voeren, om het pad te effenen voor de komst van deze zogenaamde verlosser die de wereld zal veranderen in een machtige islamitische samenleving. Ahmadinejad blijkt een leider te zijn met apocalyptische visoenen. Zijn uitspraken dat hij Israël van de wereldkaart wil verwijderen, passen in dit plaatje. Hij dreigt niet alleen Israël met vernietiging maar steekt ook een waarschuwende vinger op naar het Westen. Hij zou een compleet oorlogsplan hebben ontwikkeld voor wat hij noemt de ‘vernietiging van de Alglo-Saksische gemeenschap’.

De wereld blijkt met een extreem gevaarlijke figuur te maken te hebben, een dodelijk werktuig in Satan’s klauwen. Er zijn inmiddels heel wat voorbeelden waaruit blijkt dat de Iraanse leiders volledig onder invloed staan van duistere machten. Volgens Ahmadinejad is de tijd aangebroken dat het Westen zal moeten buigen voor Allah.Hun hoofddoel is, wereldheerschappij en dat zal de islamitische wereld met alle mogelijke middelen proberen te bereiken. In het voorjaar van 2006 had Teheran 900 gasten uitgenodigd voor het bijwonen van s’werelds grootste terreurconferentie. De aanwezigen werden vermaakt met toespraken van lieden die Israël van de wereldkaart willen verwijderen. Machtige ovaties vielen hen ten deel en het geschreeuw dat hun ‘allah de allergrootste is’ was niet van de lucht. Tot groot genoegen van de islamitische gasten herhaalde Ahmadinejad zijn oproep dat de staat Israël vernietigd zal te worden. “Het Zionistische regiem is op weg om door haar islamitische vijanden vernietigd te worden. Geloof mij, de ‘Palestijnen’ zullen spoedig bevrijd worden” zo sprak de Iraanse leider. Hij riep opnieuw de Israëli’s op terug te keren naar de landen vanwaar ze gekomen zijn en noemde Israël “een verrotte uitgedroogde boom die zal omvallen bij een storm”. Tijdens een militaire parade op 18 april beloofde hij zijn toehoorders “We zullen de handen van elke aanvaller afhakken. Iran heeft één van de machtigste legers ter wereld en het zal zijn grenzen met kracht verdedigen.

Ahmadinejad beweerde dat Iran in staat is elke militaire actie van de Verenigde Staten of van wie dan ook, te kunnen afslaan. “Hoe kwetsbaar de Amerikanen zijn, blijkt wel in Irak” zo sprak hij. Volgens Generaal Yahya Rahim Safavi, hoofd van de Iraanse Nationale Garde, heeft Iran de Amerikaanse troepen in de regio volledig in beeld en is Iran al twee jaar voorbereid op welk militair scenario dan ook. Ayatollah Ahmed Janat, brandmerkte de Verenigde Staten als een wegrottende macht die niet bij machte zal blijken te zijn om Iran’s nucleaire installaties uit te schakelen. Sinds Ahmadinejad aan de macht is, slaat hij provocerende en oorlogszuchtige taal uit, ook richting Europa. Brussel reageert zoals altijd terughoudend vanwege het feit dat Iran een belangrijke troefkaart in handen heeft. Het land herbergt 10% van alle oliereserves en exporteert dagelijks bijna 2.5 miljoen vaten olie naar Azië en Europa. Iran heeft hiermee een machtig wapen in handen.

Politieke analisten zijn van mening dat Ahmadinejad met zijn ferme anti-Israël retoriek de Joodse staat wil provoceren tot een oorlog om vervolgens met hulp van de ‘Palestijnse’ moslimbendes, Hezbollah en Syrië, zijn plannen om Israël te vernietigen, ten uitvoer te brengen. Vernietiging van de staat Israël zal immers een enorme overwinningsroes veroorzaken onder de 1.3 miljard volgelingen van de ‘vredelievende religie’. Maar zover zal het echter niet komen want allah’s moslimlegioen in het Midden Oosten, zal bij een eventuele volgende grote oorlog, een enorme nederlaag tegemoet gaan.Op internet staat een weblog van Mahmoud Ahmadinejad in het Perzisch, Engels, Frans en Arabisch. Op de weblog staat een lang verhaal over zijn jeugd, de Khomeini-revolutie, en de oorlog tegen Irak. Zeer opvallend is dat de domeinhouder op naam staat van Mahdi Ahmadi Nejad. Hier is iets merkwaardigs aan de hand. Terwijl de voornaam van de Iraanse leider “Mahmoud” is, staat onder de domeinregistratie “Mahdi”. Zoals bekend zal volgens de islamitische eschatologie, de Mahdi in toekomende tijd op aarde terugkeren om de wereld te veranderen in een perfecte islamitische samenleving. Is Ahmadinejad’s registratie een indicatie dat hij (of zijn staf) denken dat hijzelf de langverwachte Mahdi is?
IRAN zegt 52.000 wandelende moslimbommen te hebben gerekruteerd, sinds de start van de wervingscampagne in 2004 is begonnen.Onder hen zijn 30% vrouwen. De bedoeling is hiervan is om Amerikaanse en Britse doelen aan te vallen wanneer het Westen mocht besluiten Irans’nucleaire installaties te bombarderen. De rekrutering gaat nog dagelijks door. In maart 2006 waren deze doodseskaders voor het eerst te zien tijdens een grote militaire parade, gekleed in olijfgroene uniformen met explosievengordels om hun middel, marcheerden ze door de straten. Volgens Hassan Abbasi, hoofd van een afdeling van de Revolutionaire Garde, zijn inmiddels 29 doelen in het Westen in kaart gebracht. “Wij zijn klaar Amerikaanse en Britse doelen aan te vallen zodra het signaal daartoe gegeven wordt ” zei hij in een toespraak waarvan de tekst stond in Londense Sunday Times.
Israëls islamitische doodsvijanden verkeren onder aanvoering van de apocalyptische Ahmadinejad, in een soort overwinningsroes en geloven dat de tijd rijp is voor een definitieve vernietiging van de Joodse staat. De Ayatollah’s gaan zelfs zover dat ze het leiderschap claimen over het Midden Oosten en verschillende Arabische staten waaronder Egypte, zijn bezig de relatie met Teheran te vernieuwen. Inmiddels is op internet een weblog van Mahmoud Ahmadinejad verschenen in het Perzisch, Engels, Frans en Arabisch. Op de weblog staat een lang verhaal over zijn jeugd, de Khomeini-revolutie, en de oorlog tegen Irak. Zeer opvallend is dat de domeinhouder op naam staat van Mahdi Ahmadi Nejad. Hier is iets merkwaardigs aan de hand. Terwijl de voornaam van de Iraanse leider “Mahmoud” is, staat onder de domeinregistratie “Mahdi”. Zoals bekend zal volgens de islamitische eschatologie, de Mahdi in toekomende tijd op aarde terugkeren om de wereld te veranderen in een perfecte islamitische samenleving. Is Ahmadinejad’s registratie een indicatie dat hij (of zijn staf) denken dat hijzelf de langverwachte Mahdi is?
Het is voor ieder normaal denkend mens wel duidelijk dat de wereld te maken heeft met van de duivel bezeten Iraanse leiders. Hoe duivels bleek ook al tijdens de Irak-Iran Oorlog. Aan de grens tussen beide landen woedde van 22 september 1980 tot 20 augustus 1988 één van de meest bloedige conflicten sinds de Tweede Wereld Oorlog. Het Iraakse leger luidde de oorlog in met een grote aanval op de olierijke zuidwestelijke provincie Khoezestan in Iran. Het conflict ontaarde uiteindelijk in een lange uitputtingsoorlog met naar schatting een miljoen doden.

De goed bewapende troepen van Saddam Hoessein ondervonden in eerste instantie weinig tegenstand van het leger van Ayatollah Ruhollah Khomeini. Maar al snel wisten de mullahs de grote Iraanse bevolking te mobiliseren tot een totale oorlog. De duivel Khomeini zond Iraanse kinderen -sommigen niet ouder dan 12 jaar -naar het front waar tienduizenden van hen stierven als gedwongen martelaar met ‘een sleutel voor het paradijs om hun nek’. De kinderen marcheerden in formatie de mijnenvelden in om zo met hun lichamen een doorgang te maken voor de militaire voertuigen. Hun lichamen werden uiteen gerukt en het slagveld lag bezaaid met kledingstukken, verbrand vlees en botten. Deze kinderen vormden de basis van de Basiji partij, een massabeweging gecreëerd door Khomeini in 1979. De gevolgen hiervan waren gruwelijk. Ook vandaag is deze afschuwelijke doodscultuur met zelfs toenemende trots van kracht.

Ayatollah Ruhollah Khomeini.

Tijdens zijn ballingschap in Parijs gaf de Franse regering Khomeini toestemming casettebandjes naar Iran te sturen met opruiende teksten om het bewind van de sjah te ondermijnen.In 1978 werd duidelijk dat het regime zich in haar nadagen bevond.Na zijn terugkeer in Iran benoemde Khomeini een voorlopige regering met de geestelijke Mehdi Bazargan als premier. Met een overweldigende meerderheid stemde het Iraanse volk vóór de instelling van de islamitische republiek en op 1 april 1979 werd de ‘Islamitische Republiek Iran’uit geroepen. In 1980 werd Bani Sdar tot president gekozen van de republiek en ayatollah Khomeini tot geestelijk leider.

De huidige leider Mahmoud Ahmadinejad, functioneerde gedurende de Irak -Iran oorlog als instructeur voor de Basiji-kinderen. In zijn toespraken van vandaag prijst hij met regelmaat de Basiji (doods) cultuur. De gruwelijke geschiedenis van de mijnenvelden naderen een nieuw hoofdstuk. Een nieuwe jonge generatie is jarenlang geïndoctrineerd door de waanzinnige Ayatollahs en hun aanhang, en zijn rijp gemaakt om als vrijwilliger opnieuw de ‘mijnenvelden’ ingestuurd te worden met de belofte dat allah op hen wacht in de hemel. Wat een afschuwelijke misleiding. De kinderen van Khomeinisch revolutie, zijn de leiders van vandaag. De strategie van Basiji was simpel, stuur golven kinderen de mijnenvelden in. Het maakt niet uit hoe ze worden gedood, door vijandig vuur of opgeblazen door mijnen. De volgende golf trok voorwaarts over de uiteengereten lichamen van de andere kinderen om vervolgens hun eigen dood tegemoet gegaan. Nadat zodoende een pad mijnenvrij was gemaakt, trokken de troepen van de Revolutionaire Garde met militaire voertuigen over de uiteengereten lichamen, de Irakese vijand tegemoet. Een Iraakse officier zei in de zomer van 1982: “Ze kwamen in horden, met hun vuisten omhoog gestoken naar ons toe. Je kon de eerste golf neerschieten en dan de tweede totdat de lichamen lagen opeengestapeld.”

In 1983 waren er naar schatting al 450.000 Basiji kinderen naar het front gestuurd. Voordat ze de mijnenvelden werden ingestuurd kregen ze nog een sprookjesachtig verhaal te horen van een mysterieuze (spook) ruiter met een ‘stralend gezicht’ die op een wit paard aan de frontlijn zou verschijnen om hen aan te moedigen. Het zou hier gaan om de 12e imam, de “goddelijke leider” die ook wel de Mahdi wordt genoemd. Men schat dat er tijdens de Irak-Iran Oorlog, 100.000 kinderen als beesten door de Iraanse leiders de dood in zijn gestuurd. Dat in Iran een dergelijke doodscultuur heeft kunnen ontstaan, heeft alles te maken met hun religie. Een zelfde beeld is te zien in de door de ‘Palestijnen’ bezette Bijbelse gebieden. Ook hier heerst al jaren een zelfde soort doodscultuur. In het begin van de oorlog, stuurden de regerende mullahs aanvankelijk dieren de mijnenvelden in, waaronder ezels, paarden en honden. Maar deze tactiek faalde want nadat een aantal ezels waren opgeblazen, ging de rest er vandoor. De ezels reageerden normaal- de angst voor de dood is natuurlijk. Met de Basiji- kinderen hadden de mullahs dit probleem niet, de kinderen marcheerden in slagorde zonder probleem de dood in. De jarenlange indoctrinatie bleek succes te hebben. Ook dit beeld is vandaag terug te zien onder de namaak Filistijnen. Khomeini: ‘leven is waardeloos en de dood is het hoogst haalbare, het begin van een onvervalst bestaan.’ Het is deze cultuur die Ahmadinejad’s blik op de wereld voedt. Israël’s premier Ehud Olmert noemde hem onlangs een ‘psychopaat van de ergste soort’: “Hij spreekt zoals Hitler deed in de tijd van de uitroeiing van het Joodse volk” aldus Olmert.
Klik ook eens op: http://www.terrorismawareness.org/islamic-mein-kampf/
Diverse Europese leiders zijn bezorgd over de huidige ontwikkelingen in Iran, maar ondernemen niets. De Engelse leider Tony Blair zei nog nooit zoiets uit de mond van een leider van een land gehoord te hebben. ,, Zeker wanneer we de geschiedenis uit de Tweede Wereldoorlog kennen, maken mij dit soort uitspraken echt woedend” aldus Blair. Maar dezelfde Blair maakt net als de Britse regering van vlak na de oorlog, al jaren gemene zaak met de Arabieren die Israël willen vernietigen. Terwijl in heel de wereld de kreet van afgrijzen nog naklonk over de massamoord door Hitlers beulen, ontzag de Engelse regering zich niet, de terugkerende Joodse ballingen door haar ambtenaren te laten opjagen en naar kampen op Cyprus te transporteren of zelfs naar Duitsland terug te voeren. Inplaats van het besluit van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties te respecteren, waartoe zij verplicht was.
Net als praktisch alle andere Europese leiders is Blair een enthousiast supporter van de moslimkliek in Ramallah. Hij vergeleek Israël al eens met Irak onder het bewind van Saddam Hoessein. De huidige Britse minister van BZ, Jack Straw noemde Israël’s premier Ariël Sharon, al eens het ‘kankergezwel’ van het Midden Oosten. In Nederland noemde De Nederlandse ‘Wereldleider’ Balkenende de uitspraken van Ahmadinejad ,,volstrekt verwerpelijk en onacceptabel”. Ook hij is kennelijk niet op de hoogte van de woorden van Ayatollah Khomeini. Deze arrogante en zelfgenoegzame leiders laten met regelmaat zien naar wie hun sympathie uitgaat, en proberen de bevolking wijs te maken dat ‘Palestijnse’ moslimbendes serieus werken aan vrede met Israël. Het op 17 juli 1968 in Caïro opgestelde ‘Palestijns nationaal handvest’ dat nooit is aangepast, laat er geen enkele twijfel over bestaan wat de bedoeling van de ‘Palestijnse’ leiders is.
In artikel 9 staat: Gewapende strijd is de enige manier om Palestina te bevrijden, en is derhalve strategie, geen tactiek.
In artikel 15 staat: De bevrijding van Palestina is een nationale verplichting voor de Arabieren. Het is hun plicht de zionistische en imperialistische invasie terug te drijven uit het grotere Arabische vaderland en de zionistische aanwezigheid in Palestina te liquideren.
De leiders in Brussel maken zich al jaren schuldig aan het voeren van een anti-Israël beleid en het financieel en moreel ondersteunen van moslimterreur tegen Israël. Huichelaars zijn het! Voormalig president Richard Nixon bekende ooit: “Er wordt veel gehuicheld in de politiek. Zonder deze huichel is het onmogelijk een ambt te verkrijgen en het vast te houden”. Belangrijke politici liegen het volk, en zelfs hun collega’s voor. Niet alleen de nazi’s waren meesters in het manipuleren van de massa, maar ook de huidige Wereldleiders doen weinig voor ze onder.
De Amerikaanse president George W.Bush zei tijdens de internationale APEC-top in Santiago Chili in 2004, dat het Iraanse regiem met vuur speelt. Iran staat onder grote internationale druk om te stoppen met het verrijken van uranium maar de islamitische republiek stelt dat het net als andere landen recht heeft op vreedzame nucleaire technologie. Verrijkt uranium kan worden gebruikt bij de fabricage van atoombommen. De Ayatollah’s hebben gezegd bereid te zijn ‘alle garanties’ te geven dat de verrijking van uranium nooit zal worden gebruikt voor de ontwikkeling van wapens, maar ze zijn absoluut niet bereid tot ontmanteling van de centrales. Ook Europa blijkt bezorgt over wat er in Iran gebeurt en bemoeid zich met de situatie door de dialoog met het islamitische bewind op gang te houden. Iran beloofde half november 2004 aan Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië om te stoppen met alle activiteiten die met de verrijking van uranium te maken heeft maar dat bleek een loze belofte te zijn geweest want in een gasfabriek in Isfahan is de productie van uraniumhexafluoride juist fors opgevoerd. Uraniumhexafluoride kan in centrifuges worden verrijkt tot uranium voor kernkoppen. Volgens Israël is Iran veel verder met de ontwikkeling van een atoombom dan tot dusver is gedacht. Vertegenwoordigers van de Amerikaanse defensie hebben verklaart dat Amerika er verstandig aan zou doen de "Bushehr" kerncentrale aan de Perzische Golf , die met hulp van de Russen wordt gebouwd, te vernietigen voordat Iran in staat is zelf kernbommen te produceren. Zowel Israël als de hele internationale gemeenschap is gealarmeerd en volgt met zorg de bouw van de centrale.
De Amerikanen zeggen vooralsnog naar een vredige oplossing te streven maar haviken binnen het Pentagon pleiten voor een militaire aanpak. Bronnen binnen het Amerikaanse Departement van Defensie zeggen dat Amerika werkt een aanval op Iran’s nucleaire installaties.

De aanval zou zich niet beperken tot een bombardement op deze faciliteiten, maar zou tevens gericht zijn tegen het islamitische leiderschap en de veiligheidsdienst. Onder de doelen bevinden zich moskeeën in Teheran, Qom en Isfahan. Deze worden gezien als de hoofdkwartieren van de mullah’s. Wat de Amerikanen echter zorgen baart is het grote aantal Russische geleerden dat werkt aan de verschillende objecten waaronder het Natanz-complex in centraal Iran en een andere in Isfahan waar naar schatting 1000 geleerden en technici werken. Een bombardement zou het leven kunnen kosten van Russische geleerden en dat zou tot een confrontatie tussen Washington en Moskou kunnen leiden. Bronnen binnen het Witte Huis melden dat het oorlogsschip de USS John F.Kennedy zich in de Arabische zee bevindt om de aanvallen te coördineren. De Amerikanen zouden met 18 landen in onderhandeling zijn voor samenwerking. Israël heeft drie van haar onderzeeërs naar de Golf van Oman gestuurd, ieder met 20 kruisraketten aan boord. Bronnen melden dat Amerika en Israël gezamenlijk tegen Iran zullen optreden waarbij Israël het uitschakelen van de belangrijkste nucleaire installaties voor haar rekening zal nemen.
Het Pentagon heeft Israël 5000 satelliet-gestuurde precisiebommen geleverd waaronder 500 zogenaamde ‘bunker-busters’. Dit zijn bommen van 1000 kilo die tot op vijf meter diepte bunkers van twee meter dik gewapend beton kunnen vernietigen. Als mogelijke doelen voor dergelijke zware projectielen worden in de Israëlische pers de nucleaire faciliteiten in Iran genoemd: “Het is duidelijk dat we dergelijk zwaar materieel niet nodig hebben voor onze verdediging tegen de ‘Palestijnen’”, zei een bron bij het Israëlische ministerie van Defensie.In een reactie hierop zei een zegsman van het Iraanse ministerie van Defensie dat al dit wapengekletter “gezien moet worden als psychologische oorlogsvoering van de Amerikanen en Israël tegen ons.” Ook vele anderen geloven dat de Amerikaanse retoriek is bedoeld om Iran bang te maken. Israël beschikt over een zeer geavanceerd elektronisch wapen waarmee het Iraanse communicatiesysteem grote schade kan toebrengen.
Volgens het Duitse blad Der Spiegel heeft een speciale eenheid van de Mossad reeds begin augustus 2003 de opdracht gekregen plannen te ontwikkelen voor een preventieve aanval op de nucleaire installaties. De Israëlische krant Ha’aretz citeerde in juni 2002 een medewerker van Israëls Nationale Veiligheidsraad die zij dat er alles aan gedaan moest worden, inclusief een militaire optie, te voorkomen dat Teheran nucleaire wapens gaat ontwikkelen. De Israëlische geheime dienst heeft zes locaties op het oog die worden gebruikt voor de ontwikkeling van deze wapens. Een Iraanse oppositiegroep heeft nauwkeurige aanwijzingen gegeven over geheime nucleaire locaties in Iran en dat deze zijn omringd met militaire installaties om een eventuele aanval af te slaan. Iran en Noord-Korea onderhouden zakelijke banden die het mogelijk maken om de Noord-Koreaanse atoomtechnologie aan de Ayatollah’s te verkopen.
De Ayatollah’s haten Israël.
De Ayatollah Khomeiny zou Iran in 1979 naar een moderne, democratische staat leiden. Miljoenen aanhangers stonden de geestelijk leider op het vliegveld op te wachten na zijn verbanning in Frankrijk.Het duurde lang voordat de juichkreten verstomden en iedereen inzag dat het nieuwe regiem het land geen voorspoed bracht maar de bevolking juist bloedig onderdrukte. Honderden Koerdische dorpen zijn door het Iraanse leger in opdracht van de Ayatollah’s vernietigd. De bewoners verdreven en vermoord. Het Iraanse volk is het eerste slachtoffer en gevangene van het islamitische regiem. De schendingen van de mensenrechten, toename van willekeurige executie’s en uitgebreide arrestaties en algemene onderdrukking, zijn methoden van het terreurbewind om aan de macht te blijven. In Iran worden zelfs minderjarige wetsovertreders met de dood bestraft. Het publiekelijk ophangen van veroordeelden is één van de door dit land toegepaste Middeleeuwse praktijken. Minder bekend is dat bijvoorbeeld vrouwen die zijn veroordeeld voor overspel, tot hun middel worden ingraven en door steniging ter dood worden gebracht. De rechter die het schuldig heeft uitgesproken, werpt de eerste steen. De bevolking wordt uitgenodigd om naar dit ‘vermaak’ te komen kijken. Volgens korandeskundigen staat nergens in de koran dat overspelige vrouwen gestenigd moeten worden. In diverse islamitische landen is zelfs de eerwraak een door de overheid toegestane misdaad. Het is niets anders dan een schandalige uiting van geweld tegen vrouwen. Het is zelfs opgenomen in de strafwetgeving van landen als Jordanië- het land van de internationaal in hoog aanzien staande vrijmetselaar koning Abdullah- en in Pakistan. Maar het heeft geen enkele basis in de islam. Diverse islamdeskundigen noemen het juist een pre-islamitische misdaad.
Het islamitische Iran is gebaseerd op de sharia. De openbare straffen zoals steniging van vrouwen, geseling van overtreders, en ophanging behoren tot de favoriete straffen.
You Tube heeft een executiefilmpje verwijderd waarin te zien is (was) dat drie ter dood veroordeelde personen: een vrouw en twee mannen worden opgehangen. De vrouw vocht nog voor haar leven. Zij bewoog heftig en de menigte riep luidkeels dat hun Allah, de grootste is.
Ahmedinejad is vastberaden bezig met oorlogvoering tegen de internationale gemeenschap en Israël in het bijzonder. De haat van de Ayatollah’s richt zich niet alleen tegen Amerika maar ook tegen Israël. Een Iraanse organisatie van religieuze fanaten, de "Anser-e Hezbollah" roept via internet kandidaten op voor de islamitische martelaarsdood: ,,klaar om te sterven, geef je dan op voor de jihad. Het martelaarschap wacht degenen, die zich aanmelden. Schrijf je nu in voor de databank van Hezbollah voor zelfmoordoperaties". De homepage van deze ‘zieke geesten’ schildert verder een paradijselijke bestemming die voor toekomstige zelfmoordenaars is weggelegd. De haat van deze groep richt zich niet alleen tegen Israël maar ook tegen Amerika: ,, als ons onderdrukte volk het doelwit wordt van biologische en chemische bommen uit Amerika zullen Israëlische en Amerikaanse steden hetzelfde lot ondergaan".
In een toespraak voor inwoners van de Iraanse stad Hamedan op 05-07-2004, zei de Iraanse leider Ali Khamenei: "Wij het Iraanse volk,zullen de handen afhakken van een ieder die ons land binnenkomt om de belangen van het Iraanse volk te vernietigen. Wij zullen dat zonder enige aarzeling doen. Als de vijand de onbeschaamdheid heeft ons aan te vallen, zal ons antwoord zich niet beperken tot onze eigen landsgrenzen. Wij zullen ze overal in de wereld treffen." Volgens de voormalige Iraanse president Akbar Hashemi Rafsanjani, is de oprichting van de staat Israël, het ergste wat er ooit in de geschiedenis is gebeurd. Hij vind dat de islamitische wereld, de staat Israël uit hun midden moet verwijderen en heeft daarbij openlijk tot een godsdienstoorlog tegen Israël opgeroepen In een van zijn toenmalige toespraken hield Rafsanjani zijn toehoorders voor dat er slechts één atoombom nodig zal zijn om Israël van de kaart van het Midden Oosten te verwijderen. Dat was voor het eerst dat Iran openlijk dreigde met het gebruik van kernwapens..Israël vreest doelwit te worden als Iran eenmaal over kernwapens beschikt.

Jesaja 41:11-12-13-14 Zie, allen die tegen u in woede ontstoken zijn, staan beschaamd en worden te schande; de mannen die u bestrijden, worden als niets en komen om; gij zult hen zoeken, maar niet vinden, de mannen die u bestoken; zij worden als niets, ja vernietigd, de mannen die tegen u oorlog voeren. Want Ik, de Here, uw God, grijp uw rechterhand vast; die tot u zeg: Vrees niet, Ik help u. Vrees niet, gij wormpje Jacob, gij volkje Israël! . Ik ben het, die u help, luidt het woord des Heren, en uw Verlosser is de Heilige Israëls.

Als antwoord op een eventuele Amerikaanse aanval zou een door Iran gesteunde terreurcel van plan zijn Canadese lijnvliegtuigen te kapen en deze te pletter te laten vliegen op de kernreactor in New Hampshire. Een Canadese krant de “Ster van Toronto” meldde onlangs de arrestatie van 19 ‘figuren’ in Canada die verdacht worden van het voorbereiden van terreuracties. Eén van de gearresteerden was vlieglessen aan het nemen en zou een ’testvlucht’ boven een kerncentrale van Ontario hebben gemaakt. Betrouwbare bronnen uit Iran melden dat de opperste leider van Iran, Ayatollah Ali Khameini, een bijzondere afdeling heeft opgericht die internationale terreurgroepen waaronder Al-Qaeda, begeleid in de voorbereiding voor terreuraanslagen. Iran is druk bezig met de grootste militaire opbouw sinds de oorlog tegen Irak. Het land heeft naar schatting 250.000 militairen in de provincies langs de grens met Irak gestationeerd.De provincies, met een populatie van 20 miljoen, staat volledig onder controle van de Revolutionaire Garde die ook onderdelen van het reguliere leger onder hun hoede hebben, inclusief de grenspolitie.Het militaire budget is tot 2010 verdubbeld. Deze enorme uitgaven komen uit de gigantische olieopbrengsten.

Anti-Israëlische propaganda.
Het Iraanse tv-station Shahar, meldde in het voorjaar van 2005, dat de Israëli’s zich bezig houden met het ontvoeren van Iraanse baby’s. Deze kinderen zouden aan boort worden gebracht van een boot die zich in de buurt van Iran bevindt. “De zionisten gebruiken hun harten, nieren en andere organen” aldus de onfrisse producer van dit walgelijke programma, Ahmed Mir Alawii. Deze figuur was ook verantwoordelijk voor de film “Zahra’s Blue Eyes” (Zahra’s ogen) welke op dezelfde zender in December 2004 is uitgezonden. Ook hierin worden de Israëlisch ervan beschuldigd operaties op Arabische kinderen uit te voeren om hun organen te gebruiken voor transplantaties. Het verhaal gaat over een ‘Palestijns’ meisje dat door een Israëlische militair wordt ontvoerd en verminkt, want haar ogen worden getransplanteerd om een blind joods jongetje weer te laten zien. Alawii claimt dat de Israëlisch bij voorkeur kinderen van een en twee jaar ontvoeren. “Wij presenteren nog maar een klein deel van de Zionistische misdaden. Oh jullie zionisten! Jullie bezetten de huizen van onschuldige mensen. Jullie vermoorden hen en steken hun ogen uit voor de ogen van hun ouders”. Dit soort laster is praktisch dagelijkse kost in de islamitische wereld. In Rotterdam, Den Haag en Amsterdam wordt door een Turkse moskee deze antisemitische smerigheid verkocht en daar ook aan kinderen vertoond.
De ontwikkeling die zich thans voor onze ogen voordoet in de regio van het Midden-Oosten, heeft profetische trekjes. Iran heeft gedreigd met een tegenaanval indien het de Iraanse nucleaire faciliteiten door Amerika of Israël aangevallen wordt. Een dergelijke situatie kan gemakkelijk escaleren tot een groot conflict waarbij het hele Midden-Oosten betrokken raakt, en misschien zelfs de hele wereld. Israël’s vijanden Syrië en de terreurbeweging Hezbollah zullen niet aarzelen hun Iraanse vrienden te hulp te komen. Ook heeft Iran begin april 2005 een militaire overeenkomst gesloten met Algerije.Deze overeenkomst is tot stand gekomen tijdens een driedaags bezoek van de Iraanse minister van Defensie Ali Shamkhali aan Algiers. De Egyptische president Hosni Moebarak zei op18 december 2004 in een gesprek met het Duitse weekblad Der Spiegel, dat hij hoopt dat de spanningen over het kernprogramma van Iran niet zullen leiden tot een aanval van de Verenigde Staten op dat land. Dat zou volgens hem een fatale vergissing zijn. “Als de Verenigde Staten werkelijk besluiten Iran aan te vallen, zou dat wel eens zeer catastrofale gevolgen kunnen hebben. Het zal tot terreur en geweld leiden in het Midden-Oosten en daarna in de gehele wereld. Het zal alles overtreffen wat wij tot nu toe in de wereld gezien hebben”aldus Moebarak. Ook de CIA meldt dat een Amerikaans-Israëlische actie dusdanig kan escaleren dat de zaak uit de hand loopt.

Eind 2004 meldde Associated Press dat de luchtmacht van Iran de opdracht heeft gegeven om ieder onbekend of verdacht vliegend object neer te schieten. Het afgelopen jaar zijn er tientallen vreemde objecten gesignaleerd waarvan men zegt de oorsprong niet te kennen.In april 2004 zond de Iraanse staatstelevisie een film uit waarop een helder witte schijf te zien was boven de hoofdstad Teheran. In een ander gebied zagen mensen tussen de wolken een licht opflikkeren van een onbekend object. De IRNA meldde dat er ook een steeds van kleur veranderend object is waargenomen boven de noordelijk gelegen steden Tabriz en Ardebil, en boven de Kaspische zee.
Iran en Syrië staan bovenaan de lijst van landen die het internationale terrorisme steunen. Het is al lang geen geheim meer dat Iran samen met Syrië de Libanese terreurbeweging Hezbollah van allerlei wapentuig voorziet. Hieronder bevinden zich duizenden Katjoesja raketten waarvan sommige een bereik hebben van 70 kilometer. Ook houdt de Iraanse Revolutionaire Garde zich in Libanon bezig met het trainen van Hezbollah en ‘Palestijnse’ terroristen in o.m. het afvuren van raketten.De Hezbollah heeft met hulp van Iran drie versterkte linies gebouwd die lopen van de Middellandse zee tot de berg Hermon, parallel aan de Libanees-Israëlische frontlijn. In deze linie staan zo’n 10.000 raketten compleet met lanceerinrichtingen opgesteld. Dankzij de aanvoer uit Iran en Syrië heeft Hezbollah nu de beschikking over het op twee na grootste operationele arsenaal aan raketten in het Midden Oosten.
Hoewel de Iraniërs geen Arabieren zijn, beschouwen zij het Arabische conflict met Israël ook als hun zaak. Dat komt omdat Iran een islamitische staat is en de islamieten het volk van Israël haten. Volgens goed ingelichte bronnen beschikt Iran inmiddels over een aantal atoomwapens. Deze zouden door Rusland zijn geleverd, nadat de voormalige Russische leider Jeltsin, een samenwerkingsovereenkomst met Iran had gesloten.De Russische generaal Yuri Baluyevsky bevestigde dit bericht op 29 mei 2002. Daarnaast zou Iran nog drie atoomkoppen van Kazakstan hebben gekocht. Verder is Iran met hulp van honderden Russische specialisten bezig met de ontwikkeling van ballistische raketten die alle delen van Israël en zelfs doelen in Europa kunnen treffen. Amerikaanse bronnen melden dat Iran in mei 2002 met succes een "Shihab-3" raket heeft gelanceerd. Deze raketten kunnen bommen van 1000 kilo naar hun plaats van bestemming brengen. Shihab is het Perzische woord voor meteoor. De raket is afgeleid van de Noord Koreaanse Nodong-1 raket en gemoderniseerd met Russische technologie. De raket heeft een bereik van 1300 kilometer en de Ayatollah's hebben daarmee Israël, Zuidoost-Europa en diverse Amerikaanse militaire basis in het Midden-Oosten binnen bereik. Tijdens een militaire parade in Teheran trok een hele serie raketten aan het publiek voorbij. Er waren raketten bij met het opschrift “Israël moet van de kaart verdwijnen” en “Wij zullen Israël verpletteren “.
Israëlische experts gaan ervan uit dat Iran met deze raket ook atomaire springladingen transporteren kan. Israëlische defensiespecialisten kijken daarom met zorg naar de ontwikkelingen in Iran. Ook bouwt men met hulp van Rusland aan een raket met een bereik van zelfs 5000 kilometer. De leider van het Iraanse raketontwikkelingsproject, generaal Ached Wahid zei enige tijd geleden dat vanuit zijn land lange afstandsraketten op Israël afgevuurd zullen worden, wanneer Israël Iran aanvalt. Hij waarschuwde Israël Iran vooral niet aan te vallen want dan zullen wij alle registers opentrekken en ons met alle ter beschikking staande middelen verdedigen. De Amerikaanse pers meldde onlangs dat Iran lange-afstands-raketten van de Oekraïne heeft gekocht. Het gaat om de “AS-15” ,die de voormalige Sovjetunie vervaardigde. De Russen ontwikkelden deze raket als antwoord op de Amerikaanse “Tomahawk-raketten”. De reikwijdte bedraagt 3000 kilometer.Bovendien zijn raketten van dit type met atomaire kernkoppen uit te rusten. De vliegsnelheid bedraagt ongeveer 4000 km/h, en de doelgerichtheid is to op 50 meter nauwkeurig.
Iraans Palestijnse samenwerking.
Iran was begin januari 2002 ook in het nieuws m.b.t. het schip de "Karina A " dat in de vroege ochtend van donderdag 3 januari door een groep commando’s van de Israëlische marine tijdens een spectaculaire operatie in de Rode zee werd geënterd. De PA-terreurbaas Arafat had voorafgaand aan deze gebeurtenis een geheime overeenkomst met Iran gesloten over een militaire basis in Gaza,Samaria en Judea. Iran zou in ruil hiervoor, Arafat een grote hoeveelheid wapens leveren. Het schip was met 50 ton militaire uitrusting waaronder 2500 Katjoesja-raketten met verschillende reikwijdte, inclusief lanceerinrichtingen mortiergranaten, antitankraketten, geweren etc, onderweg naar Gaza toen het door Israël werd geënterd.
Lading Karina A
De bemanning van het schip bestond uit een kapitein van de ‘Palestijnse’ marine, dertien ‘Palestijnse’ bemanningsleden en een persoon geïdentificeerd als een lid van de Hezbollah beweging. De lading was in 83 waterdichte containers, bij het Iraanse eiland Kish aan boord gebracht. Israël beschuldigde de voormalige terreurbaas Arafat persoonlijk achter de wapenleverantie te zitten en wees daarbij Iran als medeschuldige aan. Maar zowel Iran als de “Godfather” van de terreur, ontkenden elke betrokkenheid bij het omstreden wapentransport. Arafat noemde de affaire een: ,,theaterstuk van de propagandamachine van de regering Sjaron". Hij maakte het zelfs zo bont te beweren dat het schip in dienst was van een Israëlische onderneming en bouwmaterialen vervoerde uit Roemenië bestemd voor Israël.Arafat’s verweer klonk zo overtuigend dat een deel van de internationale media en volksvertegenwoordigers Israël’s beschuldiging in twijfel trokken. Meneer de ‘president’ is jarenlang zeer succevol geweest in het verkondigen van leugens en werd daarbij enthousiast bijgestaan door de internationale media en nieuws-zenders als CNN en de BBC. Ook in het geval van de Karina-A bleek hij weer te liegen want de kapitein van het geënterde schip, Omar Akawi, verklaarde in een Tv-uitzending dat hij had gehandeld in opdracht van Arafat’s eigen Fatah beweging.
Ook de Iraanse minister van Defensie Shamkani,reageerde op het voorval en zei dat zijn land geen militaire relaties onderhoudt met het ‘Palestijnse’ gezag. Volgens hem is Israël er slechts op uit Iran af te schilderen als een permanente bedreiging van zijn veiligheid. Toch bleek het grootste deel van het wapentuig van Iraanse makelij. De "The New York Times" meldde op zondag 24 maart 2002 dat Arafat wel degelijk een verbond met Iran heeft gesloten voor het verschepen van zware wapens aan ‘Palestijnse’ groeperingen voor de strijd tegen Israël.De krant baseerde zich op functionarissen van de Israëlische en Amerikaanse geheime diensten.Een delegatie van de Israëlische geheime dienst zou waterdichte bewijzen hebben geleverd dat er wel degelijk connecties bestonden tussen de PLO van Arafat, Iran en de Hezbollah terreurbeweging.Zo hebben Amerikaanse woordvoerders bekend gemaakt dat de ‘Palestijnse’ terreurbewegingen Islamitische Jihad en Hamas financieel worden bijgestaan door Iran.Teheran heeft sinds het uitbreken van de ‘tweede intifada’ in september 2000,al vele miljoenen dollars ‘bonus’ uitbetaald aan ‘Palestijnse’ terreurbewegingen voor de strijd tegen Israël. Simon Peres beschuldigde Iran op 29 juli 2002 ervan het ‘hart’ te zijn van het terrorisme in het Midden Oosten.
The New York Times meldt dat er in mei 2002 een ontmoeting heeft plaatsgevonden tussen hoge medewerkers van Arafat en Iraanse regeringsfunctionarissen in Moskou. Toen zou ook zijn afgesproken dat Iran de ‘Palestijnse’ terreurgroepen met miljoenen dollars zou ondersteunen. De Amerikaanse regering is ervan overtuigd dat Iran banden onderhoudt met de ‘Palestijnse’ Autoriteit. In 2004 zijn er regelmatig ontmoetingen geweest tussen ‘Palestijnen’, vertegenwoordigers van het Iraanse bewind en Hezbollah afgevaardigden.Deze ontmoetingen vonden plaats buiten Iran zodat de betrokkenheid bij de ‘Palestijnse’ kwestie zo min mogelijk zou opvallen. Ook de bevindingen over het wapenschip "Karina-A " hebben aangetoond dat er een bondgenootschap bestaat tussen Iran, Hezbollah en de PLO. ‘Palestijnse’ woordvoerders ontkennen in alle toonaarden dat er sprake is van Iraanse betrokkenheid bij de strijd tegen Israël. Yassir Abed Rabbo, minister van informatie noemde het allemaal leugens. Maar het is al langer bekend dat deze figuren zelf volledig door de ‘leugengeest’ beheerst worden.
De Iraanse steun aan de “Palestijnen’ bestaat niet alleen uit wapentransporten maar ook uit steun aan de terreurbewegingen Hamas en Islamitische Jihad. Sinds enige tijd bouwt Iran in de bijbelse gebieden Samaria en Judea ook aan een netwerk van terreurcellen van de Iraanse Hezbollah. Deze cellen worden aangestuurd door de Iraanse Revolutionaire Garde en zijn operationeel verbonden met de eveneens door Iran gesteunde Libanese Hezbollah beweging. Het hoofdkwartier van de aansturende organisatie bevindt zich in de Jordaanse hoofdstad Amman. De Iraanse Hezbollah voert een actief rekruteringsbeleid, waarbij o.a. studenten in de ‘Palestijnse’ gebieden, de Arabische Staten en Europa worden benaderd.
In Israël is met opluchting en enthousiasme gereageerd op de proef met de door Israël ontworpen Arrow afweerraket voor de kust van Californië waarbij een Scudraket werd neergehaald. ,, Dit is een duidelijke boodschap aan de Arabische leiders het niet in hun hoofd te halen ballistische raketten op Israël af te vuren. Mocht bijvoorbeeld Iran het in zijn hoofd halen om een raket op Israël af te vuren, dan wordt die al ruim boven Syrië onderschept. In het geval van een nucleaire of chemische lading zijn de consequenties voor de bevolking van Syrië" schreef de krant Jedioth Aharonot. Als antwoord op de succesvolle proef toonde de Iraanse regering tijdens een militaire parade in Teheran haar "Shihab-3" raket. Na de parade werd openlijk de volgende dreiging uitgesproken: ,, Mocht Israël het wagen de nationale Iraanse belangen aan te vallen, als zal Iran als een hamer op Israël inslaan en het verpletteren."
Dat Israël in de toekomst met Iran te maken krijgt wordt duidelijk gemaakt door de profeet Ezechiël. Deze bijbelse profeet ziet een geweldig Noordelijk invasieleger onder leiding van Gog uit Magog (Rusland) oprukken naar de bergen van Israël. Vele ‘koningen’ (landen) zullen deel uitmaken van dit leger waaronder Perzië.
Ezechiël 38:4-5-6 Ik zal u komen halen, haken slaan in uw kaken en u doen uittrekken met uw gehele leger…..ook Perzen, Ethiopiërs en Puteeërs.
De hier genoemde Perzen bevolken het hedendaagse Iran. Dit Iran is voorbestemd om uiteindelijk ten onder te gaan op de bergen van Israël.

Er bestaat een kolkende rivier van haat tegenover elke menslievende poging van Israël om in vrede te leven met haar tegenstanders. Iran vormt een acuut gevaar voor de staat Israël. De racistische, haatvolle ideologie van de moslimextremisten binnen de Iraanse regering, lokt geweld uit. Het lijkt er sterk op dat Iran Israël wil provoceren tot een aanval om zodoende een excuus te hebben tot een tegenaanval met hulp van Syrië, Hezbollah, en met rugdekking van Rusland. Tenzij er door de Verenigde Staten of Israël militair wordt ingegrepen zal Iran gewoon doorgaan met het ontwikkelen van een kernwapen. De onder leiding van de Egyptenaar Mohamed ElBaradei staande Internationale Nucleaire Waakhond van de VN, doet weinig of niets om dat te voorkomen. Van zijn ‘inspanningen’ om Iran en Noord Korea af te laten zien van de ontwikkeling van nucleaire wapens, is helemaal niets terechtgekomen. Desondanks werd onlangs in een bizarre klucht de Nobelprijs voor de vrede aan hem toegekend. In 1994 werd deze prijs ook uitgereikt aan Yasser Arafat, de Godfather van het internationale terrorisme. ElBaradei staat bekend als een felle criticus van Israël en noemt Israël’s nucleaire arsenaal een serieuze bedreiging voor de wereldvrede. Dat standpunt is schaamteloos verkeerd. Hij demoniseerd Israël daarmee in de regio. Hij creëert met dit soort uitspraken een situatie dat Israël gezien wordt als een gevaarlijke vijand en dat geeft Israël’s vijanden het recht om ook nucleaire wapens te ontwikkelen om zich zogenaamd te verdedigen. Maar Israël is niet de agressor. Het bezitten van een atoomwapen zien de moslimleiders als hét ultieme middel om Israël van de kaart te vegen. Waar ze echter geen rekening mee houden is de Machtige Hand van de God van Israël! Ook Iran ( in de Bijbel Elam) zal net als alle tegenstanders van de Joodse staat, geoordeeld worden.

Jeremia 49: 35t/m39 Zo zegt de Here der heerscharen: Zie, Ik breek de boog van Elam, de zenuw van hun kracht, en Ik breng over Elam vier winden van de vier hoeken des hemels en Ik verstrooi hen naar al die windstreken, zodat er geen volk meer zal zijn, waar niet verdrevenen van Elam zullen komen. Ja, Ik maak Elam verschrikt voor hun vijanden en voor wie hen naar het leven staan. Ik breng rampspoed over hen, mijn brandende toorn, luidt het woorde des Heren, Ik zend het zwaard hun achterna, totdat ik hen verdelgd heb, Ik richt mijn troon in Elam op en Ik roei koning en vorsten daar uit, luidt het woord des Heren. Maar in het laatst der dagen zal ik in het lot van Elam een keer brengen, luidt het woord des Heren.

Bronnen: http://www.haaretzdaily.com/ 20 oktober 2004. http://aoreport.com/news84_nuklrwar_postelection.html Steve Quayle News Alerts “Israel to deal with Iran’s nucleair treat”door Gordon Thomas, 7 oktober 2004.ZionsCryNews, 28 september en 20 november 2004. The Guardian, 21 november 2004, “Pentagon turns heat up on Iran”. http://www.lebanonwire.com/ Middle East Newsline, 12 december 2004. “U.S stages simulated attack on Iran.The New York Sun, 14 december 2004, Congreslid waarschuwt voor Iraanse aanval op de VS.WorldNetDaily, 4 en 6 december 2004.Israelinsider,18 december 20. http://menewsline.com/ Algeria, Iran agree on military cooperation. http://www.foxnews.com/ Iranians Rally Against Israel, 29 oktober 2005.Middle East Newsline 16 oktober en 1 november2005. Israel Today Newsletter, 30 oktober 2005.http://www.theaustralian.news.com Israel will fall from within,31 oktober 2005. http://observer.guardian.co.uk/ Dangerous bluster, 30 oktober 2005. http://www.sptimes.com/ 29 oktober 2005.Israel heute, 30-10-2005. http://www.onejerusalem.org/ 4 november 2005. David Dolan, 14 augustus 2006.Winston Mid East Analysis, 5 februari 2006.Jerusalem newswire, 15 augustus 2006. The Temple Instituut, 10 augustus 2006. Middle East newsline, 23 februari 2006.Arutz 7 Editor, 16 augustus 2006. Jerusalem Post, 14 augustus 2006. ICEJ News Jerusalem, 16 augustus.Israel Today, 15 augustus 2006.WorldNetDaily, 18 augustus 2006.Guysen Israël News, 29 november 2006.

Door: Franklin ter Horst 21 augustus 2007

Alpha Online - Het Online Christelijk Nieuwsblad

2007-10-18T20:14:00.000+02:00

Alpha Online - Het Online Christelijk Nieuwsblad - Een uitgave van Stichting Europe Teen Challenge - Wie is Jezus?

HET PROFETISCHE EN HET KONINKRIJK

2007-10-15T17:55:00.000+02:00

20-09-2007
EEN WOORD VOOR NU – HET IS TIJD VOOR HET PROFETISCHE OM OP DE AARDE GEPLANT TE WORDEN EN HET KONINKRIJK VAN GOD OM TE WORDEN GEVESTIGD

“Profetische beloften zijn al honderden jaren geleden gegeven over een generatie van overwinnaars………die als geestelijke strijders zouden opstaan om het Koninkrijk van God uit te breiden over de wereld, en een massale eindtijdoogst van zielen zullen binnenhalen.”

Ik schrijf dit om te delen van wat ik geloof een “NU” woord is voor iedere individuele gelovige, maar ook voor de Kerk wereldwijd. Ik geloof dat we op de drempel staan van het grootste tijdperk van het Koninkrijk dat de Kerk ooit heeft gezien. Ik geloof niet dat we een andere beweging of opwekking tegemoet gaan. We kunnen in de geschiedenis terugkijken en zien hoe God soeverein gebieden van de wereld bezocht, en er grote ontzagwekkende dingen gebeurden. Echter, vandaag zijn de meeste van die vurige plaatsen van opwekking nog meer dood als voordat de opwekking kwam. Ik ben niet geïnteresseerd in een “seizoens” opwekking, maar veeleer ben ik geïnteresseerd in een permanente verblijfplaats van de heerlijkheid van God op aarde wat genaamd is “het Koninkrijk!” WE GAAN NIET WEER EEN ANDERE BEWEGING TEGEMOET.

Laat me dat uitleggen. Jezus kwam niet om een andere wereldreligie te vestigen of een beweging te beginnen die de aarde zou schoonvegen. Jezus kwam om de aarde opnieuw te verbinden met de hemel en een aanhoudende tegenwoordigheid en atmosfeer van de heerschappij van de hemel op aarde te vestigen.

Het droevige is dat niet lang nadat Jezus uit de dood opstond, de mens de dingen van de hemel nam en ze in een doos stopte om alleen die dingen vrij te geven die pasten bij een door mensenhanden gemaakte religie van Christendom. Jezus kwam om ons de hemel op aarde te geven en de mensheid draaide het om en pakte het allemaal keurig in een nette religie die de kracht van de hemel mist om daadwerkelijk onze wereld te transformeren. Sinds de donkere middeleeuwen is God bezig om waarheid in de kerk te herstellen om ons terug te brengen naar de plaats van volheid waar we daadwerkelijk kunnen heersen en regeren in de wereld in plaats van te worden gedomineerd door de dingen waarover we overwinning zouden moeten hebben.

We hebben tientallen jaren gehad gedurende de 20ste eeuw die gewijd waren aan het herstel van Efezen 4: 11, de gaven van de vijfvoudige bediening van apostel, profeet, evangelist, herder en leraar. Dit alles geschiedde opdat de heiligen toegerust konden worden en opnieuw worden verbonden met het Hoofd in de hemel. Wanneer de Kerk opnieuw wordt verbonden met het Hoofd van de hemel (Jezus Christus), dan zal er een ongehinderde release (vrijzetting) van de hemel naar de aarde zijn. Ik geloof dat we een tijd binnengaan waar we niet alleen zien dat de hemel de aarde raakt in seizoenen van opwekking die komen en gaan, maar veeleer een tijd waar de heiligen van God een onafgebroken expressie van Koninkrijks-heerlijkheid en kracht zullen manifesteren. De onafgebroken, aanhoudende expressie van het koninkrijk van de hemel op de aarde is het enige ding dat werkelijk de heerschappij en voortgang van de heerschappij van God in onze levens en leefgebieden zal vestigen.

Waar ik het over heb is het gaan van het zwerven door de woestijn waar de Israëlieten in leven werden gehouden door bezoekingen van de heerlijkheid, naar het daadwerkelijk binnengaan van het beloofde land en de heerlijkheid op aarde “vestigen” waar zij blijft en het koninkrijk van de hemel zal bevorderen.

DE VOLHEID VAN DE TIJD EN EEN PROFETISCH TEKEN

Ik geloof dat we ons bevinden op een kruispunt van de volheid van de tijd. Sinds Jezus op de aarde wandelde, is God bezig geweest waarheid binnen het Lichaam van Christus te herstellen, en profetische beloften zijn al honderden jaren gegeven over een generatie van overwinnaars zoals Jozua, die zullen opstaan als geestelijke strijders om het Koninkrijk van God over de wereld uit te breiden, en een massale eindtijdoogst van zielen zullen binnenhalen. Nu is de tijd aangebroken voor deze profetische beloften om op aarde geplant en gevestigd te worden.

Het moderne Jeruzalem is een profetisch teken voor ons. Deze maand juli (2007, toev. v.d. vert.) zal het 40ste jaar markeren van de onafhankelijkheid van Jeruzalem en de terugkeer van de Joden. Bob Jones (een hedendaagse profeet, toev. v.d. vert.) heeft mij vele malen verteld dat “Israël” niet Gods tijdklok is maar dat het veeleer - Jeruzalem is. Het teken van 40 jaar is heel specifiek in Bijbelse termen. 40 jaar lang zwierven de Israëlieten door de woestijn. Gedurende die 40 jaar werden ze herhaaldelijk verteld en herinnerd aan de profetieën en beloften van God over het binnengaan van een land van henzelf waar ze zich konden nederzetten en vestigen. Er werd hen verteld dat dit beloofde land een land was van melk en honing en overvloedige vruchtbaarheid. Er werd hen verteld dat dit land vol met vijanden was, maar wanneer ze nederig en onderworpen aan God zouden blijven, Hij voor hen uit zou gaan als hun Koning en iedere vijand zou vernietigen die zijn hoofd zou verheffen. Het beloofde land was waar Israël bestemd was om te heersen en regeren en zichzelf zou vestigen als Gods volk. Ze zouden een middelpunt van Gods heerlijkheid worden om door alle naties te worden gezien. Op het teken van 40 jaar, moesten ze het land binnengaan en het “bezitten”.

TIJD VOOR HET PROFETISCHE OM OP DE AARDE GEPLANT TE WORDEN EN HET KONINKRIJK VAN GOD OM TE WORDEN GEVESTIGD

Profetisch gesproken vertegenwoordigt het beloofde land voor ons het over de drempel heenstappen van het “horen” van profetische woorden, en daarna dat beloften op hun plaats vallen waar ze daadwerkelijk vervuld en geleefd worden, of “op aarde worden geplant” zoals ik dat graag noem. Het binnenstappen van het beloofde land staat voor het gaan van het af en toe plaatsvinden van manifestaties van heerlijkheid, naar het daadwerkelijk vestigen van bolwerken van God waar Zijn heerlijkheid kan verblijven in een woonplaats. Het binnenstappen van het beloofde land staat niet voor het uitvechten van kleine schermutselingen om net in leven te blijven, maar het daadwerkelijk heersen en regeren in een aanhoudende strijd niet alleen om de strijd te winnen, maar om werkelijk de grond van de vijand te nemen, de overwinning te handhaven en een bolwerk van God op die plaats te vestigen.

Ik geloof dat dit profetische seizoen van de 40 jaar viering van de onafhankelijkheid van Jeruzalem niet alleen een teken voor de Kerk is, maar een drempel is waarover we heengaan die letterlijk het gezicht van de Kerk voor altijd zal veranderen.

HET OVERSTEKEN VAN DE RIVIER VAN DE GEEST IN EEN NIEUW PARADIGMA

“de geest van de strijder komt eraan……wij zijn de generatie die moedig als leeuwen zullen worden en deze wereld voor God zullen innemen!”

In de woestijn leefde en handelde Israël op een bepaalde manier. Het was een levensstijl van zwerven waar God hen voor “een tijdseizoen” in had geplaatst en ze waren gewend geraakt aan die manier van leven. Israël bevond zich in een tijd waar ze op weg waren om te worden hersteld en gevestigd, maar ze waren er nog niet. Ze ontwikkelden een “slachtoffermentaliteit” en klaagden voortdurend over hun situatie. Ze waren gezakt in een onderhoudsmentaliteit, waarin ze probeerden om in leven te blijven in plaats van een “overwinningsmentaliteit” van heersen en regeren tentoon te spreiden.

Ze leken te geloven dat wanneer ze het beloofde land zouden binnengaan, al het vechten zou afnemen en dat alle zorgen zouden verdwijnen. Het probleem was dat Israel geen enkel idee had wie ze was. Ze hadden geen idee dat zij het wapen waren in Gods hand die de Heerschappij van God op aarde zou vestigen. Ik geloof dat de hedendaagse Kerk zich in veel gebieden op dezelfde plaats bevindt. Veel gelovigen van vandaag leven met een slachtoffer- en onderhoudsmentaliteit. Ze worden opnieuw geboren en spenderen de rest van hun leven met alleen maar proberen om goed te zijn en goed te doen, en ze kijken uit naar de dag dat ze de geestelijke rivier de Jordaan mogen oversteken en nog lang en gelukkig zullen leven in de hemel.

De hele mentaliteit van de Kerk staat op het punt om drastisch te worden veranderd. Wanneer we deze drempel van Gods tijdklok overgaan, begint de Kerk zich te realiseren dat we niet alleen maar hier op aarde zijn gezet om te worden gered en dan onze tijd uitzitten om in leven te blijven, om op een dag over te gaan in de heerlijkheid. De Geest en zalving van de OVERWINNAAR, Jezus Christus, komt in het Lichaam van Christus en de Kerk zal zich gaan realiseren dat de hemel niet is voor wanneer we sterven, maar dat het voor dit leven is, op dit ogenblik, op deze aarde. En we zullen dat niet alleen realiseren, maar ook dat het de verantwoordelijkheid van de Kerk is om de poort te zijn waar de hemel de aarde raakt. We moeten de instrumenten zijn die niet alleen de hemel naar de aarde brengen maar ook vestigen en het Koninkrijk van de hemel uitbreiden op de aarde.

De geest van de strijder komt op de Kerk. Velen geloven dat wanneer je je beloofde land binnentrekt alle strijd zal afnemen. Dit is niet waar! Het is wanneer we binnentrekken in het beloofde land van Gods heerlijkheid dat strijd naar een heel ander level gaat. De strijd in het beloofde land is CONSTANT. En wij zijn de generatie die daarmee om kunnen gaan! Wij zijn de generatie die moedig zullen worden als leeuwen en deze wereld zullen innemen voor God! Echter, het zal een dramatische verandering (shift) van onze wijnzak van leven en bediening vereisen.

DE BOTSING VAN WIJNZAKKEN

Ik geloof dat de talloze wijnzakken van bedieningsmodellen en structuren al beginnen te botsen als nooit tevoren. De waarheid is dat wanneer de Kerk voortgaat op de weg die zij gaat, de Kerk “nooit” haar bestemming in God zal vervullen. Ik houd van voorgangers en ik respecteer hen in hun gave, maar ze kunnen niet verwachten om de hoed van de hele vijfvoudige bediening te dragen. Ik ga een heel moedige verklaring maken, maar ik denk dat velen van jullie het met me eens zijn: “Kerken die door voorgangers (herders) worden gerund zullen nooit het hoge en verheven mandaat van de Kerk vervullen.”

Weet je, de vijfvoudige bediening zijn gaven die direct afkomstig zijn van Jezus Christus voor de Kerk. Toen Jezus op de aarde wandelde, was Hij ze allemaal in één. Hij was de Apostel, de Profeet, de Evangelist, de Herder en de Leraar. Na te zijn opgestaan uit de dood, nam Jezus de mantel die op Zijn leven lag en verdeelde deze in vijf stukken en gaf die aan bepaalde mensen in het Lichaam van Christus. Geen enkel mens kan al deze bedieningsgaven vervullen. De vijfvoudige bediening, is volgens Efezen 4: 11, geroepen om de heiligen toe te rusten voor het werk van de bediening. De vijfvoudige bediening is geroepen om te ondersteunen, op te wekken en de heiligen vrij te zetten om het werk te doen van het vestigen en uitbreiden van het Koninkrijk van God op deze aarde als het Lichaam van Jezus.

Van één bedieningsgave kan nooit worden verwacht dat deze dit allemaal doet. De Kerk is gewend geraakt aan dat ze wordt gerund door herders (voorgangers), en de botsing van de wijnzakken komt wanneer God de hele vijfvoudige bediening vrijgeeft om te gaan functioneren als een team om een leger van strijders op te richten om het Koninkrijk uit te breiden. Verwacht dat deze waarheid en transitie veel chaos en verdeeldheid zal veroorzaken in de Kerk, maar herinner je dat God altijd Zijn heerschappij vestigt om orde te brengen temidden van chaos.

REGIONALE VERBLIJFPLAATSEN WORDEN GEVESTIGD

“God creëert plaatsen (bases) om een aanhoudende atmosfeer van de heerlijkheid van God te beheren”

Ik geloof dat een van de belangrijkste richtpunten en strategieën van God in dit seizoen is om krachtige apostolische plaatsen (bases) in iedere regio van de wereld te vestigen. Ik geloof dat de enige manier om het Koninkrijk van God te vestigen en uit te breiden is om het profetische te zien worden “geplant op de aarde” in regionale plaatsen waar de heiligen niet “alleen” getraind worden om de dingen te doen, maar daadwerkelijk de dingen “doen”.

Wanneer ik spreek over apostolische regionale plaatsen, heb ik het niet over conferentiecentra. Ik heb nieuws voor je, conferenties alleen zullen “nooit” het Koninkrijk van God bouwen. Conferenties zijn goede gereedschappen om een regio te verzamelen, maar ze zullen nooit diep genoeg gaan om een leger op te richten en te trainen.

Ik geloof dat God de scheidingslijnen aan het vervagen is tussen de para-kerk en de plaatselijke kerk. Het Griekse woord voor Kerk betekent eenvoudigweg “diegenen die eruit zijn geroepen.” Ik houd van de “plaatselijke gemeente” en geloof dat de Kerk Gods Lichaam op de aarde en Gods vertegenwoordiger is om het Koninkrijk van God uit te breiden. Echter, ik geloof dat de plaatselijke gemeente het mandaat van Efezen 4: 11 moet herstellen om de heiligen toe te rusten voor het werk van de bediening. Qua functionaliteit zullen deze plaatsen voor velen als een thuis-kerk dienen, maar ze zullen worden gebouwd op het fundament van een Efezen 4: 11 om een toerustingplaats te zijn.

God richt deze plaatsen op om een aanhoudende atmosfeer van de heerlijkheid van God te beheren. Deze plaatsen zullen dienen als een plaats waar het profetische kan worden “geplant in de aarde”. In Johannes 1: 14 werd het “Woord”, of het profetische, vlees, of werd het in de aarde geplant - en heeft het onder ons gewoond en hebben wij zijn heerlijkheid aanschouwd. Jezus was een levende, ademende, verblijfplaats van God. Overal waar Hij kwam, kwam het Koninkrijk van de hemel met Hem mee. Deze plaatsen zullen dienen als “kleine Rome’s” of kleine “hoven van Eden” waar het profetische in de aarde is geplant en door de heiligen wordt verteerd en daarna wordt geopenbaard door hun dagelijkse levens met genade en kracht!

Het is werkelijk tijd voor de heiligen van God om op te staan, in volwassenheid te groeien en hele regio’s in te nemen voor de heerlijkheid van God!

Ryan Wyatt
Abiding Glory Ministries
http://www.abidingglory.com/

vertaald door Jefferie Lammers

Zoek het koninkrijk. Maar waar dan?

2007-10-11T17:51:00.000+02:00

Christen worden... volgeling van Jezus worden... dat is toch helemaal niet zo aantrekkelijk. Dat doe je als gezond denkend mens toch niet ? Wat houdt het in werkelijkheid in: toch alleen maar dat je een hele reeks verplichtingen en geboden op je nek haalt. Je moet dit, je zult dat...

En dan op de koop toe nog een heel aantal verboden; een hele hoop dingen die je niet mag. Daar kan je in deze moderne tijden, in deze "eeuw van de bevrijde mens" toch niet meer mee komen aandraven. Je mag niet dit, je mag niet dat... zoiets slikken de mensen vandaag de dag toch niet meer.

U kent deze opvatting wel. U hebt misschien al meer dan eens zulke uitspraken in een discussie opgevangen, in een gesprek met vrienden of collega's bijvoorbeeld. Soms ben je zelfs misschien wel eens geneigd om te denken: "Schuilt er geen grond van waarheid in...". Het is toch wel moeilijk om anderen - en soms ook onszelf - ervan te overtuigen dat Gods geboden positieve geboden zijn; dat God ons geen beperkingen wil opleggen, louter en alleen om te tonen dat Hij oppermachtig is en dat wij totaal aan Hem onderworpen zijn.

God is geen tiran; God is een liefdevolle Vader. En een goede, liefhebbende vader gebiedt en verbiedt zijn kinderen ook bepaalde zaken, niet om hen het leven zuur te maken, maar juist om ze gelukkig te maken en om hun heel wat narigheid te besparen.

Met het verbod uit onze eerste schriftlezing van vandaag zal waarschijnlijk niemand het erg moeilijk hebben en het is meteen een heel goede illustratie om aan te tonen dat Gods verboden erg positief bedoeld zijn voor ons. Waarschijnlijk had u het zelfs nog helemaal niet in de gaten gehad dat deze schriftlezing begon met een verbod !

"Daarom zeg Ik u: Weest niet bezorgd over uw leven, wat gij zult eten of drinken, of over uw lichaam, waarmede gij het zult kleden."

Hebt u er al ooit bij stil gestaan ? Het is ons als Christen verboden om bezorgd te zijn, om te piekeren en te tobben en op die manier ons eigen leven totaal te verzuren. Wel, zoiets kun je toch moeilijk een negatief verbod noemen !

Nu lijkt dat wel erg eenvoudig, maar merkwaardig genoeg: het is een zaak waar we het allemaal vroeg of laat wel eens moeilijk mee krijgen. U hebt het ook wel meer dan eens horen vertellen: "Maak je geen zorgen !"... "Het komt allemaal immers wel weer in orde !"... "Je hoeft er écht niet zo over in te zitten !"...

En dan komt heel dikwijls hetzelfde antwoord over onze lippen: "Tja... dat kun je gemakkelijk zeggen; maar je moest eens met dezelfde problemen te maken hebben als ik !".

"Weest niet bezorgd..." is dus helemaal geen gemakkelijke opdracht. En toch... je moet nog niet eens gelovig zijn om het belang van deze uitspraak in te zien. Wel even duidelijk stellen: met bezorgdheid bedoelt Jezus niet gewoon: "zich om bepaalde dingen bekommeren; bepaalde voorzorgen trachten te nemen". Dat kunnen we "positieve zorgen" noemen, en die zijn heel vanzelfsprekend en ook nodig! Positieve bezorgdheid is: zich verantwoordelijk voelen voor iets.

Als ouders voelen we ons bijvoorbeeld verantwoordelijk voor onze kinderen. We willen voor hen zorgen: ze hebben kleding nodig, eten, een goede opleiding en daarom trachten we bepaalde voorzorgen te nemen. Dat is een voorbeeld van positieve bezorgdheid. Ik geloof stellig niet dat Jezus ons dat wil verbieden.

Maar er bestaat veel meer negatieve bezorgdheid. Heel wat mensen worden gewoon ziek, worden écht lichamelijk ziek, door zich zorgen te maken. Er wordt door sommige dokters zelfs beweerd dat er meer mensen rondlopen die ziek zijn door zich zorgen te maken, dan dat er zieken zijn die echt lijden aan serieuze lichamelijke aandoeningen.

Bovendien beklemtonen veel artsen dat het zich voortdurend zorgen maken ons natuurlijk weerstandsvermogen aantast en dat we daardoor veel meer vatbaar worden voor allerhande ziektes. Jezus verbod om ons zorgen te maken is dus zeker niet slecht voor ons!

"Niet bezorgd zijn"... niet voortdurend wakker liggen over van alles en nog wat, waar je in wezen toch niets kunt aan veranderen... waar je je helemaal niet druk over hoeft te maken en waar je zeker niet ziek om moet worden. Dat is de essentie van de boodschap van deze morgen.

En Jezus geeft ons niet de gelegenheid om het klassieke antwoord te geven: "Gemakkelijk gezegd... maar je moest eens weten waar ik onder gebukt ga". Jezus gaat ons aantonen waarom we ons geen zorgen hoeven te maken en waarom we ons meestal zorgen maken over de verkeerde dingen.

"Wees niet bezorgd over je leven..."

Je leven komt van God en elke dag van je leven heb je aan Hem te danken. Nu, dat wist u waarschijnlijk al wel, maar beseffen we het ook elke dag ? Zijn we er echt van doordrongen ?

Ben ik, bent u, elke morgen opnieuw dankbaar omdat we van God weer een nieuwe dag mogen ontvangen en omdat we met volstrekte zekerheid mogen weten dat Hij vandaag opnieuw voor ons zal zorgen, zoals Hij dat gisteren en eergisteren en al die andere dagen van ons leven al heeft gedaan ?

Ik besef wel dat dit niet zo eenvoudig is: ons steeds weer bewust zijn van Gods voortdurende zorg voor ons leven. Dat leven, alle leven, komt van Hem en bovendien leert Jezus ons dat we aan dat leven zelf niet één el kunnen toevoegen. Of we ons nu zorgen maken of niet.

Jezus doorprikt nog iets anders: de meeste zorgen die jullie maken, zegt Hij, die gaan uit naar materiële dingen; naar stoffelijke zaken: voedsel en kleding bijvoorbeeld.

Jezus ontkent niet dat we die dingen echt nodig hebben. Hij beklemtoont alleen dat we er mogen op vertrouwen dat we dit alles zullen ontvangen, omdat onze hemelse Vader ook weet dat we dat nodig hebben.

We kennen best de twee illustraties die Jezus hier gebruikt:

"Ziet naar de vogelen des hemels: zij zaaien niet en maaien niet en brengen niet bijeen in schuren, en toch voedt uw hemelse Vader die; gaat gij ze niet verre te boven ? Wie van u kan door bezorgd te zijn één el aan zijn lengte toevoegen ?"

Als je Vader in de hemel zorgt voor een gewone mus... moet jij er dan aan twijfelen dat Hij zeker zal zorgen voor mensen die Hem kennen en het ook werkelijk van Hem verwachten ?

Jezus toont met deze eerste vergelijking reeds twee belangrijke principes in verband met Gods zorgende liefde voor ons:

Ten eerste: God zorgt - zelfs ongevraagd - voor alles en iedereen. Voor veel mensen is dit altijd al een moeilijk punt geweest. God zorgt voor alles en iedereen, of ze het nu willen of niet. We lezen dat al een beetje vroeger in onze schriftlezing van vandaag, in hoofdstuk 5, vers 45:

"...want Hij laat zijn zon opgaan over bozen en goeden en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen."

Zelfs wie niet gelooft of niet wil weten dat er een God is, zelfs die geniet van Gods zorg en Gods liefde. Hoeveel temeer mogen diegenen, die hun leven aan de Here hebben toevertrouwd, het dan ook van Hem verwachten.

Ten tweede: ons bezorgd maken verandert helemaal niets aan de zaak. We kunnen niets, maar dan ook niets veranderen aan onze situatie of aan onze omstandigheden door ons zorgen te gaan maken. Ik denk dat we allemaal moeten toegeven, ik en u, dat we dat heel dikwijls vergeten in de praktijk.

En wanneer we eerlijk terugblikken op bepaalde moeilijke momenten in ons leven, zullen we dat ook moeten toegeven: we waren zo bezorgd - overbezorgd zelfs - en dat veranderde helemaal niets aan onze situatie.

Misschien moeten we allemaal wel trachten daar in een volgende moeilijke situatie eens over na te denken.

Morning Prayer

2007-10-09T07:46:00.000+02:00

Dear Lord, thank you for this day. thank You for being able to see and to hear this morning.

I'm blessed because You are a forgiving God and an understanding God. You have done so much for me and You keep on blessing me. Forgive me this day for everything I have done, said or thought that was not pleasing to you. I ask now for Your forgiveness.

Keep me safe from all danger and harm. Help me to start this day with a new attitude and plenty of gratitude. Let me make the best of each and every day, clear my mind so that I can hear You more clearly.

Help me to not complaine and whine over the things I have no control over, to continue to see sin through your eyes and acknowledge it as evil. And when I sin, let me repent, and confess with my mouth my wrongdoing, and receive your forgiveness dear God.

When this world closes in on me, let me remember Jesus' example -- to slip away and find a quiet place to pray. It's the best response when I'm pushed beyond my limits. I know that even when I can't pray, You listen to my heart.

Continue to use me to do Your will. Continue to bless me that I may be a blessing to others. Keep me strong that I may help the weak. Keep me uplifted that I may have words of encouragement for others.

I pray for those who are lost and can't find their way. I pray for those who are misjudged and misunderstood. I pray for those who don't know You intimately. I pray for those who don't believe... thank you that I believe.

I believe that you change people and things. I pray for all my sisters and brothers. For every family member in their households. I pray for peace, love, and joy in their homes, that they be free of debt and all their needs met.

I pray that each one who reads this knows there is no problem, circumstance, or situation greater than your love for them. Every battle is in Your hands. I pray that these words be received into the hearts of every one that reads them... every mouth that repeats them willingly..

This I pray In Jesus' Name, Amen.
Terri Neal

De herontdekking van communities

2007-09-28T15:06:00.000+02:00

Op steeds meer plekken in Europa ontstaan communities, ook wel intentionele of missionaire leefgemeenschappen genoemd.

De eerste gemeente in Handelingen leefde zo: de christenen hadden alles gemeenschappelijk en daar ging een krachtig getuigenis van uit. In de 5e tot de 8e eeuw functioneerden de Keltische kloostergemeenschappen als trainingscentra voor de herevangelisatie van Europa. Aan het begin van de 18e eeuw ontstond in Herrnhut onder leiding van Graaf Zinzendorf een gemeenschap waar gebed, zending, samenleven en economische vernieuwing hand in hand gingen. Ook in de tijd van de Jesus Movement in jaren '70 ontstonden communities, middenin de jongerencultuur van die tijd. En wist je dat er wereldwijd duizenden katholieke gemeenschappen zijn, met elk hun eigen specifieke bediening?

Tegenwoordig herontdekken jongerenbewegingen als de Jesus Freaks, 24-7prayer en Connect Europe het gemeenschapsleven. Daarom vond twee weken geleden in Duitsland een Europees weekend plaats over het starten en ontwikkelen van dergelijke gemeenschappen. Er ze waren zo goed hun materiaal online te zetten, zodat we daar ons voordeel mee kunnen doen. Shiftzine heeft de volgende Engelstalige links voor je geselecteerd:

Bonhoeffer en de eerste gemeente
Met je eigen vrienden in community leven is makkelijk, zegt Bonhoeffer, maar echte gemeenschap in Christus gaat veel dieper. Het kost je meer, maar er gaat ook een krachtig getuigenis van uit. De eerste gemeente zette er de toenmalige wereld mee op z'n kop, het was een complete maatschappelijke revolutie.

Intentionele gemeenschappen in Europa
Wat zijn eigenlijk de voordelen van communities? En welke problemen kun je in de praktijk tegenkomen? Welke afspraken moet je met elkaar maken? Marc van der Woude zette de aantekeningen van het Connect-weekend in Duitsland over het starten en ontwikkelen van missionaire gemeenschappen online. Voor de liefhebbers zijn er ook foto's.

Tips uit Portugal
Barbara Leite maakte deel uit van verschillende communities en pionieert nu een nieuw initiatief in het oosten van Portugal. Ze geeft nuttige tips voor mensen die willen starten.

24-7 community in Ramsdorf
De 24-7 community in Ramsdorf, in het oosten van Duitsland, heet Convers. Jongeren van allerlei pluimage togen naar het platteland om samen te leven en verbouwden daarvoor een oud schoolgebouw. Bekijk de groovy video die 'Fast Freddi Felson' van dit initiatief maakte. Pete Greig bezocht Ramsdorf en schreef een inspirerende impressie.

2007-09-16T03:18:00.000+02:00

Kom in Gods tegenwoordigheid

door
--------------------------------------------------------------------------------
Jan Sjoerd Pasterkamp

De bevrijdingsbediening is globaal in twee categorieën in te delen. Allereerst kunnen we bevrijding meemaken in een openbare dienst,onder aanwezigheid van anderen.Bijvoorbeeld in een samenkomst waar de zalving van de Heilige Geest zo sterk is dat demonen zich beginnen te manifesteren. De confrontatie met de waarheid van Gods Woord en de Heilige Geest maken het demonische los. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren terwijl een spreker Gods Woord proclameert of specifieke machten aanspreekt en hen gebiedt uit te gaan. Maar het kan ook gebeuren zonder specifieke aanleiding, gewoon tijdens een moment van aanbidding of tijdens een prediking.

We zien dit ook in de bediening van de Here Jezus en van de apostelen. In de bijbel werd er ter plaatse mee afgerekend. Dit leert ons dat we niet bang hoeven zijn voor dit soort confrontaties. We kunnen dit bijbelse voorbeeld volgen. Het is echter heel belangrijk om juist op zo'n moment niet impulsief te handelen, maar de Heer te vragen om wijsheid. Als we in Zijn autoriteit gaan staan en ter plaatse plaatse met demonen afrekenen, zien de mensen hierdoor dat de autoriteit van Jezus groter is dan de macht van de demonen.

De tweede situatie waarin mensen tot bevrijding kunnen komen is in het pastoraat. Dit komen we in Nederland vaker tegen dan de eerste situatie. Mensen zijn bekeerd, eigenen zich in geloof de waarheid toe van volledige redding door het kruis, maar blijven desondanks aanlopen tegen zonden en problemen die onoverwinnelijk lijken. In persoonlijke pastorale gesprekken kan dan - onder leiding van de Heilige Geest - gezocht worden naar een verklaring hiervoor. Vaak is er sprake van een verleden waar nog niet volledig mee is afgerekend, een vloek over de familie of een andere rechtmatige grond voor de aanwezigheid van demonen. Deze gronden zagen we al in deel 1 van deze serie. In het pastorale gesprek kan vervolgens gebeden worden voor bevrijding en kunnen ook praktische stappen geinitieerd worden om de herwonnen vrijheid te behouden.

Verschillende 'methoden' in bevrijding
In bevrijding zijn heel veel verschillende methoden. Het is erg belangrijk dat je je niet vastpint op een bepaalde werkwijze, zonder de bereidheid daar van af te wijken als de Heilige Geest het zo leidt. Voor bevrijding bestaat niet een vaste methode. Ook in de bijbel niet. Zo vind je bijvoorbeeld geen methode in de bediening van de Here Jezus. Hij handelde iedere keer anders, in afhankelijkheid van God de Vader.

Wanneer we in de bevrijdingsbediening functioneren, is het belangrijk de stem van de Heilige Geest goed te leren verstaan en voortdurend van Hem afhankelijk te zijn. In de bijbel komen we allerlei verschillende manieren tegen waarop mensen werden bevrijd:

* door handoplegging (Lucas 13:10-13);
* door een bevel (Lucas 4:35);
* op afstand (Marcus 7:24-30);
* door het aanraken van de Here Jezus (Lucas 6:18,19);
* door een schaduw (de schaduw van Petrus) - (Handelingen 5:15,16);
* door de zweetdoeken van Paulus (Hand.19:12,12);
* soms identificeert Jezus een demon, een andere keer vraagt Hij naar zijn naam
(Marcus 9:25, Lucas 8:30).

Kortom, er is in de bevrijdingsverslagen van het Nieuwe Testament
(waar er overigens veel van zijn!) geen vaste manier te ontdekken waarop bevrijding plaatsvond.

Aandachtspunten in de bediening
Goede voorbereiding
De bevrijdingsbediening begint met een goede voorbereiding van de persoon die bevrijding nodig heeft. Een goed hulpmiddel in die voorbereiding kan het boek 'De Bevrijder' zijn van Neil T. Anderson (Gideon). In dit boek staat een hoofdstuk waarin zeven stappen worden beschreven om tot bevrijding te kunnen komen. Het is heel belangrijk dat de mensen die bevrijding nodig hebben weten wat er gaat gebeuren, er zelf ook echt klaar voor zijn en met hun volledige wil achter de bevrijding staan. (Denk hierbij aan wat we vorige keer constateerden: het probleem moet je vijand geworden zijn, wil je er echt vrij van komen…)

Veel mensen denken dat als ze bevrijd zijn, hun problemen ook onmiddellijk zijn opgelost. De bevrijding zelf lost echter maar zo ongeveer de helft van de problemen op. De andere helft zijn emotionele problemen die nog verder moeten genezen, problemen met het volharden in bekering van zonden en problemen in het denken dat nog vernieuwd moet worden. De bevrijding neemt het bolwerk, het 'huis' waar het probleem in woonde, weg. De kracht van het probleem is weggenomen en de persoon die bevrijd is heeft weer een vrije keuze gekregen, maar kan hier wel degelijk nog in worden aangevallen. De ervaring leert dat dat in de praktijk ook meestal wel zo is, want de tegenstander wil proberen zijn verloren terrein terug te winnen. Daarom is een goede voorzorg en vooral ook nazorg van het allergrootste belang. In die nazorg moet men benadrukken dat één keer terugvallen in de zonde waar je van bevrijd bent, niet noodzakelijkerwijs betekent dat je onmiddellijk weer gebonden bent.

Het grote belang van Gods tegenwoordigheid
Een tweede belangrijk punt in de daadwerkelijke bevrijdingsbediening is ruim de tijd te nemen om mensen in de beschermende, absoluut veilige tegenwoordigheid van de Heer te brengen. Aan de hand van een paar teksten zullen we nader bekijken wat ik hiermee bedoel.

Jesaja 4:4-6: ,,Wanneer de Here het vuil der dochters van Sion zal hebben afgewassen en de bloedvlekken van Jeruzalem daaruit zal hebben weggespoeld door de Geest van gericht en van uitdelging. Dan zal de HERE over het gehele gebied van de berg Sion en over de samenkomsten die daar gehouden worden, des daags een wolk scheppen en des nachts een schijnsel van vlammend vuur, want over al wat heerlijk is, zal een beschutting zijn. En er zal een hut zijn tot een schaduw des daags tegen de hitte, en tot een schuilplaats en een toevlucht tegen stortbui en regen.''

In deze tekst komen we de zinsnede tegen 'over al wat heerlijk is, zal een beschutting zijn.' God spant over zijn heerlijkheid een tent. Voor het woord dat hier vertaald is met 'beschutting' komen we in diverse andere vertalingen allerlei synoniemen tegen, zoals baldakijn (een feesttent), canopy (Engels woord dat in het Nederlands vertaald wordt met 'koepel'), tent of tabernakel. Dit beeld van de beschermende aanwezigheid van God komen we op heel veel plaatsen in de bijbel tegen. In andere bijbelgedeelten wordt het omschreven met woorden als: beschutting, schutse, schuilplaats, rots, sterke rots, tempel, burcht, vesting, vleugels of vlerken. Uit al deze teksten blijkt dat rondom ons de bescherming van de Heer is.
Nog een andere prachtige tekst in dit verband is Zacharia 2:5: ,,En Ik zelf, luidt het woord des Heren, zal haar een vurige muur zijn rondom, en heerlijkheid binnen in haar.'' God Zelf is als een vurige muur rondom ons, een muur van vuur, het vuur van Gods Geest. In de periode van het Oude Testament was er de ark van het verbond. Op het deksel daarvan, het verzoendeksel, stonden twee cherubs. Tussen deze cherubs sprenkelde de hogepriester één keer per jaar, op grote verzoendag, het bloed. Daar tussen de cherubs woonde God. De ark is dan ook het beeld van de troon van God. Dit blijkt onder meer uit Numeri 7:89: Wanneer nu Mozes de tent der samenkomst binnenging om met Hem te spreken, dan hoorde hij een stem, die tot Hem sprak van boven het verzoendeksel, dat op de ark der getuigenis was, van tussen de beide cherubs, en Hij sprak tot hem.

God sprak met Mozes van tussen de cherubs. Daar tussen de cherubs is de heerlijkheid van God. God woont waar het bloed is. In Hebreeën lezen we dat Jezus Zijn bloed heeft gesprenkeld op de ark in de hemel. De aardse ark was namelijk een kopie van de hemelse. In Psalm 61:5 roept David het uit tot God dat hij wil schuilen, geborgen onder Zijn vleugelen. Hiermee doelde hij op de vleugels van de cherubs boven de ark. Zoals David daar wilde schuilen, in de verblijfplaats van God, zo mogen wij mensen die bevrijding nodig hebben binnenbrengen in het heiligdom onder Zijn beschutting. In het heiligdom tussen de cherubs op het verzoendeksel van de ark is het bloed van Jezus en daar moeten we de mensen brengen op het moment dat we daadwerkelijk de dienst van bevrijding instappen.

Voorbeeld
Er bestaat dus een direct verband tussen schuilen bij de Heer en bevrijd worden van je vijanden. Een voorwaarde voor bevrijding is dat je schuilt bij de Heer. Ik herinner mij hiervan een prachtig voorbeeld. Een paar jaar geleden baden we met een man die al jarenlang een toegewijd positief christen was, maar leed aan enorme woede-aanvallen die plotseling opkwamen en in zijn buurt was dan niets meer veilig. Ik zeg bewust 'hij leed eraan', want dat was het geval; als het weer gebeurd was, kwam er enorme schuld en berouw en bekering, maar het probleem bleef bestaan. Hij had echt bevrijding nodig. We waren begonnen hem in de aanwezigheid van de Heer te brengen en ergens halverwege het bevrijdingsgebed raakte hij weg in de Geest.en tegelijkertijd zagen wij een indrukwekkend visioen van Openbaring 19, de Heer die op een wit paard een strijdkreet aanhief, met achter Hem een glooiend landschap en engelen die kwamen om te strijden voor deze persoon die schuilde bij de Heer. Het bevrijdingsgebed was daarmee afgelopen; zonder enig verder gebed is deze man totaal bevrijd! De woede-aanvallen zijn tot op de dag van vandaag helemaal afgelopen (en dit is nu enkele jaren geleden).

Als we schuilen bij de Heer, kunnen onze vijanden niet bij ons komen en worden we van hen bevrijd. Met schuilen bedoelt de bijbel dat je je totaal overgeeft aan God. Als je krampachtig probeert de controle over jezelf vast te houden, word je niet bevrijd. Het is belangrijk de controle uit handen te geven en jezelf volledig in Gods handen over te geven. Dit heeft niets met passiviteit te maken. Het is een actieve daad. In deel 3 van deze studie zullen we ingaan op het bevrijden zelf. Onderwerpen als de Heer Zebaoth, de functie van engelen en de structuur van demonische bezetting komen dan aan de orde.

Gebruik mij...

2007-09-13T23:01:00.000+02:00

Wanneer u zich de volgende keer voelt dat GOD u niet kan gebruiken, denk dan aan het volgende...

Noach was dronken
Abraham was te oud
Isaak was een dagdromer
Jakob was een leugenaar
Lea was lelijk
Jozef werd misbruikt
Mozes stotterde
Gideon was bang
Simson lang haar had en was een vrouwengek
Rachab was een prostituee
Jeremia en Timoteus waren te jong
David had een affaire en was een moordenaar
Elia had zelfmoordneigingen
Jesaja predikte naakt
Jona vluchtte van God
Naömi was een weduwe
Job ging failliet
Johannes de Doper at insecten
Petrus ontkende Christus
De discipelen vielen in slaap vielen tijdens het bidden
Martha maakte overal zorgen over
De Samaritanse vrouw was gescheiden, meer dan eens
Zacheüs was te klein
Paulus was te gelovig
Timoteus had een maagzweer...

en...

Lazarus was dood!

Wat kun jij hebben dat erger is dan dat? Dus, geen smoesjes meer! God kan jou gebruiken. En vergeet niet: jij bent de boodschapper en niet de boodschap.

Alleen, maar nooit eenzaam-Chip Brogden

2007-09-12T07:44:00.000+02:00

Er zijn er velen in het Lichaam van Christus die zich in een transitie bevinden van “gaan” naar de kerk” naar het “zijn” van de Kerk. De Heer roept plots naar velen en roept ze weg van de traditionele kerkgebouw-samenkomsten om samen te komen in huizen. Des te meer we in lijn met de Heer komen, te meer onvervuld en ongemakkelijk we worden met datgene er wordt gezegd en gedaan in Zijn Naam. Toch is er een onaangename periode waartussen we eens waren en waartoe we geroepen zijn. Het is een eenzame tijd waarin we door velen niet begrepen worden die niet hebben gezien wat wij hebben gezien.

Wat God op velen van ons legt van wie zich bevinden tussen de kerk als een gebouw en de kerk als een levensstijl is hoe we ALLEEN moeten wandelen. We moeten onze onderlinge samenkomsten niet verzuimen wanneer we dat kunnen; alsmede moet God ons leren om gemeenschap met Christus te hebben, zelfs wanneer dat betekent om het eenzame pad te nemen.

Vaak is het verlangen om andere “gelijkgestemde gelovigen” te vinden geen geestelijk verlangen. Het is veeleer onze emotie, onze ziel, die verlangt om met mensen te zijn die ons begrijpen. We moeten ons leven niet liefhebben (Grieks: zielse leven) en bereid zijn om een periode zonder de troost en gemeenschap van broeders en zusters door te maken wanneer God ons tot Zichzelf heeft geroepen. Wanneer we eenvoudigweg in het gezelschap van andere broeders en zusters MOETEN zijn om een besef van Christus te hebben dan verblijven we niet in Hem zoals we dat zouden moeten.

In veel delen van de wereld zijn veel broeders en zusters niet in staat om elkaar te ontmoeten vanwege vervolging. Ze zijn zeker verlangend om dat te doen, maar ze kunnen niet, hoe onderhouden ze gemeenschap en verbondenheid met het Lichaam wanneer ze niet kunnen samenkomen? Waarom, ze moeten Christus als Gemeenschap kennen. In Hem blijven, verbonden met het hoofd, onderhouden ze eenheid met de rest van het Lichaam.

Sommigen zullen zeggen, “Wij worden niet vervolgd. We hebben de vrijheid om samen te komen. Moeten we geen gebruik maken van onze vrijheid als Christenen en gemeenschap hebben bij iedere gelegenheid?” Het antwoord is ja, we moeten God danken voor onze vrijheid en er het meeste uithalen. Maar mijn vraag aan je is, hoe zal je geestelijke staat zijn wanneer die vrijheid niet langer meer is toegestaan? Heb je bronnen in jezelf om te blijven in je plaats van het verblijven in Christus, of is je bruikbaarheid voor God beperkt door je vermogen om gemeenschap met anderen te hebben? Kan je de verbondenheid met het Lichaam onderhouden wanneer je bent geïsoleerd, of zul je verzwakken en wegvallen?

Sommigen zijn in staat om een lieflijke geest te hebben zolang ze gemeenschap hebben met andere gelovigen. Maar wanneer God toestaat dat die gemeenschap wordt verstoord, kijk dan eens hoe die lieflijke geest dan verzuurd. Ze zullen zelf
hun armzalige staat erkennen en dingen zeggen als, “Mijn gemoedstoestand is verschrikkelijk geworden. Het komt doordat ik uit de kerk ben. Ik moet teruggaan zondag.” Daarna gaan ze terug naar de kerk, voelen zich opgetild en de lieflijke geest komt terug. Helaas is dit de ervaring van een meerderheid van mensen die niet geleerd hebben om Christus als hun Leven te hebben gemaakt. Is dit wandelen in de Geest? Het is het niet.

Het is waar dat “wanneer twee of drie in Mijn Naam zijn vergaderd, ben Ik daar.” Prijs God voor zo’n waarheid. Het is evenzeer waar dat, “Ik ben altijd met Je (enkelvoudig).” We willen geen eenzame zwervende Christen zijn die geen gemeenschap zoekt met andere leden van het Lichaam van Christus. Tegelijkertijd kunnen we niet toestaan dat het ontbreken van zulke gemeenschap ons wanhopig of depressief maakt, wanneer dat ons wordt onthouden. Wanneer het ervoor zorgt dat we wegvallen, dan is dit wellicht de reden dat God het toestaat dat we door een periode van eenzaamheid heengaan, dat we worden gereduceerd tot CHRISTUS als onze gemeenschap.

Wanneer we onszelf in zo’n plaats bevinden, laten we dan niet te snel zijn om anderen te zoeken totdat we de voordelen hebben geoogst van het alleenzijn met God. Laten we herinneren dat het Lichaam van Christus een geestelijk Lichaam is. Het in de fysieke aanwezigheid zijn van andere leden maakt niet meer een lid van ons, en het worden verwijderd van de fysieke aanwezigheid van andere leden maakt ons niet een mindere lid. Natuurlijk is de exacte tegenstelling waar voor diegenen die elkaar als een instituut ontmoeten; zonder hun fysieke aanwezigheid en ondersteuning verliezen ze hun plaats als lid. Maar niet het lichaam van Christus, de Kerk. We zijn niet meer of minder lid door reden of fysiek contact of het gebrek aan fysiek contact met elkaar.

En opnieuw, we kunnen hongerig zijn naar gemeenschap, niet zozeer om het Lichaam op te bouwen maar onszelf – een manier van denken die is overgenomen van de tijd dat we naar de kerk gingen om een of twee keer per week te “worden gevoed”. Wanneer dat het geval is, is het niet raar dat God verlangt om alleen naar Hem te kijken als onze Opbouw en we leren om het bij Hem te halen voordat hij ons binnen de dichte nabijheid van anderen plaatst. Een van de zwakten van de institutionele kerk is dat de meerderheid van de leden komt om te ontvangen, te worden opgebouwd, te worden bemoedigd en te worden gevoed. Het is allemaal “nemen” en heel weinig “geven”. Daardoor is er weinig Leven.

Wanneer we leren uit Christus als onze Bron te putten zullen we overvloed hebben om weg te geven. Gemeenschap met anderen kan ons dagelijkse in Hem verblijven niet vervangen. Wanneer we samenkomen in de naam van de Heer, maar toch buiten Christus om, zullen we veel religieuze poespas hebben maar weinig Leven doorgeven aan elkaar. God wil dat wij naar Zijn Zoon kijken als ons Leven, en wanneer we dat doen bemerken we dat onze noden geledigd worden. Daarna komen we samen, we zijn gevers en niet nemers en met al het geven vanuit Christus, hebben we waarna zochten.

Laten we doordringen in Christus met ons hele hart en niet ontmoedigd raken wanneer we onszelf tijdelijk moeten stellen zonder de gemeenschap en troost van onze broeders en zusters. Alhoewel we alleen zijn, zijn we nooit eenzaam.

Vertaald door: Jefferie Lammers

Bron: Davids Tabernakel

Pelgims lied-uit opwekking

2007-09-08T15:29:00.000+02:00

Ik wil jou van harte dienenen als Christus voor je zijn.
Bid dat ik genade vind, dat jij het ook voor mij kunt zijn.
Wij zijn onderweg als pelgrims,vinden bij elkaar houvast.

Naast elkaar als broers en zusters,dragen wij elkanders last.
Ik zal Christus' licht ontsteken als het duister jou omvangt.
Ik zal jou van vrede spreken waar je hart naar heeft verlangd.

Ik zal blij zijn als jij blij bent huilen om jouw droefenis.
Al mijn leeftocht met je delen tot de reis ten einde is.
Dan zal het volmaakte komen als wij zingend voor Hem staan.
Als wij Christus' weg van liefd een van lijden zijn gegaan.

ONTSNAPPING UIT HET CHRISTENDOM - Robert E. Burnell

2007-09-08T15:06:00.000+02:00

De Reis

In mijn droom zie ik een man die eenzaam over een weg voorttrekt.

Terwijl de zon achter de heuvels wegzakt, doemt in de verte een stad op.

Wanneer de reiziger dichterbij komt, ziet hij een groot aantal gebouwen die op kerken lijken. Torens en kruisen tekenen zich af tegen de snel donker wordende lucht.

Hij gaat sneller lopen. Is dit zijn bestemming? Hij passeert een indrukwekkend gebouw waarop in grote neonletters' Kathedraal van de Toekomst' geschreven staat.

Verderop ziet hij een groot reclamebord boven op een fel verlicht stadion staan dat vermeldt dat daar drie keer per week vijftigduizend mensen voor evangelisatiebijeenkomsten samenkomen. Voorbij het stadion ziet hij aan de hoofdweg bescheiden kerkjes en Hebreeuwschristelijke synagoges staan. "Is dit de Stad van God?", hoor ik de reiziger vragen aan een vrouw in een informatiestand op het centraal gelegen plein."Nee, dit is Christenstad", antwoordt ze.

"Maar ik dacht dat deze weg naar de Stad van God leidde!", roept hij teleurgesteld uit."

Dat dachten we allemaal toen we hier aankwamen", antwoordt ze met een meevoelende toon in haar stem."De weg gaat verder de berg op, nietwaar?", vraagt hij."Dat weet ik echt niet", antwoordt ze voorzichtig.Ik zie hoe de man in de vallende duisternis de berg op gaat lopen. Wanneer hij de top bereikt, ziet hij alleen maar duisternis. Het lijkt erop dat er niets, helemaal niets aan de andere kant van de berg is.

Hij gaat weer terug en neemt een kamer in een hotel in Christenstad.

Om een of andere reden wordt hij de volgende morgen bij het aanbreken van de dag niet erg uitgerust wakker. Opnieuw volgt hij de weg die de berg opgaat.

In het licht van de zon dat snel sterker wordt, ontdekt hij dat wat er gisteren uitzag als een grote leegte in feite een woestijn is. Zover het oog kan reiken, ziet hij een droge, hete en heuvelige zandvlakte. De weg versmalt zich tot een nauw voetpad dat een duin opvoert en over de top verdwijnt. "Is dit wel het pad dat naar de stad van God voert?", vraagt hij zich hardop af. De weg ziet er verlaten en nauwelijks betreden uit.Besluiteloosheid overvalt hem en hij keert weer terug naar christen stad waar hij in een christelijk restaurant een lunch nuttigt.

Terwijl de muziek van een gospelplaat klinkt, hoor ik hem aan de man die aan de tafel naast hem zit: "De weg die de berg op leidt, naar die woestijn, is dat niet de weg naar de Stad van God?""Wees geen dwaas!", antwoordt zijn buurman vlug. "Iedereen die ooit dat pad op gegaan is, is verdwenen; opgeslokt door de woestijn! Als u God zoekt, dan zijn er genoeg goede kerken in deze stad. Kies er een uit en wordt deel van de gemeenschap."Nadat hij met een vermoeide en verwarde blik in zijn ogen het restaurant verlaten heeft, gaat de reiziger onder een boom zitten. Een stokoude man komt naar hem toegelopen. Hij spreekt hem op dringende wijze aan: "Als u hier blijft in Christenstad zult u ook spoedig wegkwijnen. U moet het pad nemen. Ik hoor thuis in de woestijn die u eerder gezien hebt. Ik ben naar u toegezonden om u te bemoedigen. Trek verder. U zult nog heel wat kilometers moeten reizen. U zult in de hitte lopen en dorst hebben, maar engelen zullen met u meegaan en er zullen onderweg bronnen zijn. Aan het einde van de reis zult u dan bij de Stad van God aankomen! U hebt nog nooit zo'n mooie stad gezien! Wanneer u daar aankomt, zullen de poorten voor u opengedaan worden, want u wordt er verwacht.""Wat u me vertelt klinkt geweldig", antwoordt de reiziger. "Maar ik ben bang dat ik de tocht door de woestijn niet zal overleven. Waarschijnlijk is het beter voor mij om hier in Christenstad te blijven."De oude man glimlacht. "Christen stad is de plaats Voor de mensen die wel een godsdienst willen, maar die hun leven niet willen prijsgeven. De woestijn is het gebied voor de mensen die in hun hart zo'n dorst naar God hebben, dat ze gewillig zijn om zichzelf in Hem te verliezen. Vriend, toen Petrus zijn boot aan land trok en alles achter zich liet om Jezus te volgen, trok hij de woestijn in. Toen Matteüs zijn tolhuis verliet en Paulus zijn Farizeïsche achtergrond, toen verlieten ook zij een stad, die heel veel op deze stad lijkt, alleen om Jezus te kunnen volgen. Wees niet bang. Velen zijn u voorgegaan."Ik zie hoe de reiziger zijn ogen afwendt van de vurige ogen van de oude man en hoe hij de drukte van Christenstad op zich laat inwerken. Hij ziet mensen die druk heen en weer lopen met hun bijbels en hun glanzende attachékoffers. Zij zien eruit als mensen die weten waar ze heen gaan en waar ze mee bezig zijn. Maar het is duidelijk dat ze iets missen wat de oude man, die de ogen van een profeet heeft, wel heeft.In mijn droom stel ik me voor wat er op dat moment door het hoofd van de reiziger gaat. "Als ik die weg door de woestijn neem, hoe kan ik er dan zeker van zijn dat ik mezelf inderdaad in God ga verliezen? In de Middeleeuwen probeerden de mensen zichzelf in God te verliezen door de wereld achter zich te laten en een klooster in te gaan. Hoe teleurgesteld waren velen van hen toen zij ontdekten dat ook daar de wereld bij hen was! En hoe zit het met de mensen in Christenstad die zich aan het voorbereiden zijn om het een of andere oerwoud in te trekken of om in een krottenwijk te gaan wonen; misschien hebben zij wel meer het besef dat je je leven moet verliezen in God. Maar ja, het is ook een feit dat iemand tot de uiteinden van de aarde kan reizen zonder iets van zichzelf te verliezen."De reiziger keert zich naar de oude man en ziet dat deze de smalle weg op is gegaan die leidt naar de rand van de woestijn. Plotseling besluit hij om achter de oude man aan te gaan. Hij springt op en rent achter hem aan. Wanneer hij hem ingehaald heeft, wisselen ze geen woord met elkaar. De oude man gaat ineens abrupt rechtsaf en leidt hem een andere heuvel op. De weg wordt steeds steiler naarmate hij naar de top van de berg stijgt die in een heldere wolk gehuld is. Het is een moeizame klim naar boven. De reiziger wordt draaierig en zijn stappen worden onzeker. Zijn gids pauzeert even en biedt hem water aan uit een veldfles die hij over zijn schouder heeft hangen. Helemaal buiten adem, drinkt hij het water met grote slokken en zegt dan verbaasd: "Dit is het lekkerste water dat ik ooit gedronken heb. Bedankt.""Kijk daar." De oude man wijst naar het landschap dat voor hen ligt. Het ziet er niet meer zo monotoon en verlaten uit als het eerst geleken had. De woestijn is vol van allerlei in elkaar overgaande kleuren. Helemaal in de verte is een stralend licht te zien. Het beweegt zich aan de horizon alsof het leeft. "Dat is de Stad van God! Maar voor u daar kunt komen, zult u eerst de vier woestijnen, die u hier voor u ziet, moeten doorkruisen. Direct onder ons bevindt zich de woestijn van vergeving."De reiziger ziet kleine figuurtjes in het landschap onder zich die zich langzaam in de richting van de Stad bewegen. Ze zijn vele kilometers van elkaar gescheiden."Hoe kunnen ze de eenzaamheid overleven?", vraagt de reiziger. "Zouden ze er niet veel meer baat bij hebben om samen met elkaar te reizen?""Weet u, ze zijn niet alleen. Iedereen wordt door de vergeving van God vergezeld. Ze worden verzwolgen door de eindeloze woestijn van de barmhartige genade van God. Terwijl ze voorttrekken zegt de Heilige Geest tegen hen: "Zie, het Lam Gods, dat de zonde van de wereld wegneemt!" Terwijl ze voorttrekken, worden ze hersteld."Voorbij deze woestijn is een uitgebreide blauwe vlakte te zien. "Is dat een zee?", vraagt de reiziger."Het ziet er uit als water, maar het is een zee van zand. Dat is de woestijn van aanbidding. Hier, kijk eens door mijn verrekijker en dan zult u zien dat ook daar mensen lopen. Zie hoe ze groepen gaan vormen. Hier ervaren ze in de aanbidding voor het eerst iets van de vreugde van de Stad. Ze ontdekken dat ze geschapen zijn om God te aanbidden. Dat wordt het doel van hun leven; de bron van alles wat ze doen.""Aanbidt men God dan niet in Christenstad? Wat is er zo bijzonder aan deze woestijn?""Aanbidding, echte aanbidding kan pas in iemands leven tot stand komen wanneer men zich geheel en al aan de woestijn van Gods tegenwoordigheid overgegeven heeft. Vanuit deze woestijn gaat het hart God aanbidden in geest en in waarheid."Achter de blauwe woestijn bevindt zich een woestijn van waaruit rode, vurige bergen oprijzen. De oude man legt aan de reiziger uit dat die rode bergen deel uitmaken van de woestijn van gebed."Wanneer reizigers door deze woestijn trekken, ervaren ze heel sterk dat ze zich af willen afzonderen van alles wat hen van God kan afleiden. Ze verlangen ernaar zich volledig te concentreren op het gebed. Hier leren ze al gauw dat de enige manier om te overleven in een voortdurend roepen tot God ligt. Tegen de tijd dat ze de woestijn verlaten, is gebed hun grootste passie en vreugde geworden.In het begin lijkt het of de stad van God zich meteen achter de woestijn van gebed bevindt maar tussen de bergen ligt nog een woestijn verborgen die u door moet trekken om. uw bestemming te bereiken. Deze woestijn wordt eenvoudigweg 'de oogst' genoemd. U zult het weten wanneer u er bent. En achter de oogst ligt de Stad. Daar is uw naam bekend. Vol verwachting ziet men daar uit naar uw komst. Kom, laten we aan de reis beginnen.""Het vallen van de avond lijkt me niet het geschiktste moment om een reis te beginnen", zegt hij."Ga niet terug naar Christenstad!", zegt de oude man met aandrang."Maar dit lijkt me niet het geschiktste moment! Als ik nou eens eerst goed ga slapen en dan morgenvroeg aan de reis begin?", vraagt de reiziger."Uw rust ligt hier voor u", zegt de oude man vol overtuiging. "Ga verder, ga de woestijn in. De Heilige Geest zal u bijstaan. Wees niet bang om uzelf te verliezen in God. U zult nergens anders leven vinden."De woestijn van vergevingDe oude man laat de reiziger alleen achter in het duister aan de rand van de woestijn. Christenstad is helemaal verlicht en lijkt de reiziger te roepen. Ik zie dat hij zich een beeld begint te vormen van een aangenaam gesprek boven een warme maaltijd en een warm, comfortabel bed. Maar dan zie ik hoe hij zich opeens resoluut omdraait. Hij zegt in zijn gedachten: "Dit, is zonder twijfel de weg die ik moet nemen. Het is zeker dat ik mijn leven alleen zal vinden als ik bereid ben het te verliezen. Maar hoe kan ik met zekerheid WETEN dat ik, wanneer ik dit pad in de woestijn neem, mezelf verliezen zal in God en niet alleen in de woestijn? Ik ken veel voorbeelden van mensen die een eenzaam pad gevolgd hebben dat hen niet naar de Stad van God heeft gevoerd. Sommigen van hen kregen zulke onrealistische gedachten en hadden zulke vreemde ervaringen dat hun leven en hun denken vernietigd werden. Het gevaar van een minderwaardig leven in Christenstad zal afgewogen moeten worden tegen de mogelijkheid dat ik het leven zal verliezen in een woestijn van geestelijke misleidingen. Ik ben er zeker van dat in de duisternis hier voor mij niet alleen de weg naar de Stad van God ligt, maar ook ontelbare valkuilen die naar de hel voeren, waar men kan verdwalen in een eenzame leegte. Hoe kan ik er zeker van zijn dat ik het ware pad steeds zal kunnen onderscheiden?"Wat in mijn droom eerst een ster leek, die vlak boven de horizon stond, neemt nu de vorm van een kruis aan dat voor de reiziger boven het pad gaat hangen. Hij kijkt op en ziet het kruis en ik zie een teken van herkenning op zijn gezicht. Hij fluistert zachtjes: "Vergeving." En met diepe eerbied citeert hij: "Daarom heeft ook Jezus, ten einde zijn volk door zijn eigen bloed te heiligen, buiten de poort geleden. Laten wij derhalve tot Hem uitgaan buiten de legerplaats en zijn smaad dragen. Want wij hebben hier geen blijvende stad, maar wij zoeken de toekomstige" (Hebreeën 13:12-14). Ja, ik ga door!", zegt de reiziger met vreugde en stapt het pad op dat de woestijn in leidt.Wanneer de dag aanbreekt ziet hij niets dan zand en lucht en een pad dat van alle andere paden te onderscheiden is door een kruis dat in de verte, waar het pad en de horizon samenkomen, te zien is. Naarmate de dag vordert, zie, ik dat de reiziger moe wordt en dorstig en van de hitte bevangen raakt. Precies als hij op het punt gekomen is dat hij geen stap meer kan verzetten, verschijnt een vrouw aan zijn zij."Achter de volgende heuvel zult u een bron aantreffen", zegt ze. "Ga verder; u bent er bijna", voegt ze er bemoedigend aan toe.Al gauw ligt hij uit te rusten bij een bron en eet hij het voedsel dat de behulpzame vreemdelinge aan hem geeft."Dit is de woestijn van vergeving", legt ze de reiziger uit. "De mensen denken vaak dat de vergeving die God schenkt eruit ziet als een prachtig park met bronnen en rivieren en mooi groen gras. Ze begrijpen niet waarom het een woestijn is. Maar u moet gaan zien dat de vergeving van God alles omvat, alles! j En dat kunt u alleen in de woestijn ervaren, daar waar een christen leert om niets te zien, niets te hopen en niets te waarderen dan alleen het kruis van Jezus." Ze citeert verschillende gedeelten uit de Galatenbrief voor de reiziger:"Maar ik moge ervoor bewaard blijven te roemen anders dan in het kruis van onze Here Jezus Christus, door wie de wereld mij gekruisigd is en ik der wereld. Want besneden zijn of niet besneden zijn betekent niets, maar of men een nieuwe schepping is. En allen, die zich naar die regel zullen richten - vrede en barmhartigheid kome over hen, en ook over het Israël Gods... (6: 16)Met Christus ben ik gekruisigd, en toch leef ik, (dat is), niet meer mijn ik, maar Christus leeft in mij.En voor zover ik nu (nog) in het vlees leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en Zich voor mij heeft overgegeven. Ik ontneem aan de genade Gods haar kracht niet; want indien er gerechtigheid door de wet is, dan is Christus tevergeefs gestorven. (2:20,21)"Denkt u dat de apostel Paulus door deze woestijn getrokken is?", vraagt de reiziger."Jazeker. Jarenlang heeft Paulus hard gewerkt in de stad van godsdienstigheid en is daar een godsdienstig man geworden. Toch vond hij geen rust in zijn geest. Toen ontmoette Paulus Jezus en gelijk vanaf het begin betekende Jezus voor Paulus: vergeving. Hij werd erdoor overweldigd. Vanaf dat moment was vergeving door het kruis het grote aandachtspunt van zijn leven. Paulus deed zijn eerste ervaringen van de realiteit van het Koninkrijk van God juist in deze woestijn op.""Dus dan wandel ik nu in het spoor van de apostelen!", zegt de reiziger eerbiedig."Weet u nog dat moment dat Petrus op bevel van Jezus het net liet zakken en dat het toen hij het ophaalde, vol vis zat? Zijn eerste reactie was: "Ga weg, Heer. Ik ben een zondaar!". Jezus antwoordde toen: "Wees niet bevreesd; Ik zal je een visser van mensen maken." Jezus zei eigenlijk met andere woorden: "Ik zal je van je zonden afhelpen." En toen ze daarna hun boten aan wal brachten en alles achter zich lieten om Jezus te volgen, volgden ze Hem hier naar de woestijn van vergeving. Nadat Jezus gestorven was voor de zonden van Petrus en opgestaan was voor zijn rechtvaardiging en toen Jezus op het punt stond Petrus te vullen met de Heilige Geest, sprak Hij tot deze man die Hem driemaal verloochend had: 'Simon, zoon van Johannes, hebt gij Mij waarlijk lief?..Weid Mijn lammeren en Mijn schapen." Door deze vraag driemaal te stellen en zijn opdracht driemaal te herhalen, ontving Petrus genezing en vergeving voor zijn ziel.""Jarenlang al", vertelt de reiziger haar, "probeer ik door te dringen tot de waarheid die ligt achter de theoretische leerstelling van vergeving, zoals die waarschijnlijk in Christenstad onderwezen wordt, opdat ik zo ook zelfvergeving zal leren kennen. Ik wil er in ondergedompeld worden en me er helemaal in VERLIEZEN. Ik heb er steeds naar verlangd dat ik Jezus persoonlijk tegen me zou horen zeggen: "Wees blij, broeder; uw zonden zijn u vergeven." Ik heb er zo naar verlangd dat het bloed van het kruis door mijn hart zou stromen om het te reinigen.""U bent naar de juiste plaats gekomen. Voordat u de andere kant van de woestijn bereikt zult hebben, zult u de opluchting ervaren hebben die komt wanneer het gewicht van de zonde dat nog steeds als een blok op u drukt, van u afgewenteld is.Dan zult u zonder schaamte voor het aangezicht van God kunnen wandelen. Zoals u eens een tijd gefixeerd bent geweest op de behoefte om uzelf op te bouwen, zo zult u spoedig gefixeerd zijn op de vergeving van God.""Gefixeerd op de vergeving van God?""U zult zo gefixeerd zijn op de barmhartigheid van God, dat u voor het eerst in uw leven geheel vrij zult zijn van de mening van anderen.""Nee, dat kan niet.", is zijn onmiddellijke reactie."De vrouw die de voeten van Jezus waste met haar tranen was zo intens gefixeerd op Zijn vergeving dat ze zich niets meer aantrok van de schimpscheuten en de mening van anderen. De melaatse die gereinigd werd, viel vol vreugde aan de voeten van Jezus neer terwijl hij Hem dankte voor meer dan alleen de reiniging van zijn lichaam; hij had de innerlijke genezing van de vergeving ontvangen. Toen Zacheüs de boom inklom om Jezus te kunnen zien, zag hij zijn eigen vergeving over de weg naar zichzelf toekomen. Hij raakte zo gefixeerd op de vergeving die op die dag in zijn leven kwam dat de ketenen van de hebzucht, die rond zijn hart zaten, braken. U bent op de plaats gearriveerd waar dit ook u zal gebeuren."De reiziger zet zijn tocht voort, terwijl zijn geheimzinnige metgezel een uur of twee in stilte met hem meeloopt en dan ineens verdwenen is."Wat een vreugde ervaar ik!", roept de reiziger luid uit. "Dit moet de vreugde zijn die de discipelen ervoeren toen ze na de hemelvaart van Jezus naar Jeruzalem terugkeerden."In een kruisvormig licht wordt de reiziger een andere vrouw gewaar. Ze wordt zichtbaarder terwijl ze over de top van een duin langzaam naar hem toe komt lopen. Het lijkt wel of hij haar kent. Aan de uitdrukking op zijn gelaat zie ik dat ze hem ooit verkeerd heeft behandeld. Haar ogen zijn gericht op de reiziger terwijl ze naar hem toekomt."Wil je me vergeven?", vraagt ze.De reiziger stopt. De vrouw komt dichterbij en vraagt voor de tweede keer: "Wil je mij vergeven?" Wanneer ze tegenover elkaar staan, vraagt ze hem voor de derde keer: "Wil je mij vergeven?" De geheimzinnige metgezellin van de reiziger is nu weer aan zijn zijde en geeft hem zachtjes onderricht: "De woestijn van vergeving is niet alleen de plaats waar we vergeving ontvangen maar het is ook de plaats waar we vergeving schenken. Deze vrouw is de eerste van een hele stoet mensen uit uw verleden die u nooit echt vergeven hebt. De bovennatuurlijke verdraagzaamheid welke uw wezen de hele dag doorstroomt heeft, stoot nu op de bitterheid die al deze jaren in uw ziel verborgen heeft gelegen. U moet een keuze maken. De steriele en oppervlakkige vergeving van uw verleden, die eigenlijk niet meer was dan lippendienst, is volkomen ontoereikend om u zelfs maar vriendelijk te doen zijn jegens deze vrouw. Maar de vergeving van God die op een dusdanige wijze in u gestroomd is dat u erop gefixeerd bent geraakt, zal, wanneer u het toestaat, nu uit u gaan stromen."De reiziger neemt de hand van de vrouw in de zijne, kijkt haar in de ogen en antwoordt: "Natuurlijk vergeef ik je!"Met tranen in haar ogen zegt ze: "Dank je wel". En dan is ze opeens verdwenen.Dan komt de man uit het restaurant van Christenstad die de reiziger een dwaas noemde naar hem toe hollen. Hij staat hijgend voor hem, veegt zijn gezicht af met zijn zakdoek en begint hem om vergeving te vragen."Maar natuurlijk," antwoordt de reiziger van harte. "Dat was niets. Denk er maar niet meer aan.""Vat dit alstublieft niet te licht op. Ik heb uw vergeving echt nodig. Wilt u me echt vergeven, vanuit het diepst van uw hart?""Maar ik heb u toch vergeven", zegt de reiziger.Zijn metgezel verduidelijkt de situatie voor hem. "Hij heeft uw vergeving echt nodig. Niet uw vriendelijke welwillendheid, maar uw actieve en oprechte vergeving. Hij heeft uw LIEFDE nodig.""Mijn vriend, ik vergeef u totaal", zegt de reiziger dan oprecht met diep respect in zijn stem.De man is zichtbaar opgelucht. "Dank u!", zegt hij en verdwijnt in het niets. Zijn metgezel herinnert hem aan de verzen van Matteüs 18:21-22, waar staat:Toen kwam Petrus bij Hem en zeide: Here, hoeveel maal zal mijn broeder tegen mij zondigen en moet ik hem vergeven? Tot zevenmaal toe? Jezus zeide tot hem: Ik zeg u, niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventig maal zevenmaal.De woestijn van aanbiddingWanneer ik de reiziger weer in mijn droom zie, roept hij het luid uit: "Water! Wie zou nu gedacht hebben dat er midden in de woestijn een zee ligt!" Vanaf de top van een gigantische duin kijkt hij uit over het blauwe uitgestrekte water dat tot aan de horizon reikt. "Ach nee, natuurlijk is het geen water", herinnert hij zich weer. "De oude man op de berg wees hier naartoe en zei dat dit het begin was van de tweede woestijn." Terwijl hij afdaalt naar de voet van de heuvel ziet hij dat de vreemde zandzee niet zo vlak is als het er van bovenaf uitzag. Als een bevroren oceaan strekken de blauwe golven zich tot aan de horizon. "Misschien is er een relatie tussen deze vlakte en de 'glazen zee' die zich voor de troon van God bevindt. Misschien dat de golven minder hoog worden naarmate ik de Stad van God nader."Plotseling staat er een persoon van onaardse schoonheid op een meter afstand van de reiziger. "Gegroet", zegt het wezen. "Het is een lange tocht om over dit gebied te trekken. Velen zijn tijdens deze tocht omgekomen omdat ze probeerden te voet door dit gebied te trekken. Ik bied u een alternatief aan.""Een alternatief?", vraagt de reiziger."Ja, ik bezit de macht om deze woestijn vliegensvlug over te steken. Als u dat wilt, kan ik u veilig naar de andere kant brengen.""Moet ik daar iets voor doen?""Ja, maar ik vraag niet veel van u. Als u neerknielt en mij eer betoont, zal ik u in een oogwenk naar de overzijde van deze woestijn brengen.""Maar dat betekent dat ik u moet aanbidden, nietwaar?""Waarom vindt u dat vreemd? Veel mensen doen dat elke dag. U hebt het zelf ook gedaan voordat u deze woestijn introk. De burgers van Christenstad aanbidden mij heel vaak. Sommige inwoners van Christenstad aanbidden hun geld en dienen het als slaven. Je ziet hun ogen oplichten als ze eraan denken. De liefde voor het geld is juist een teken van mijn tegenwoordigheid.""U kunt mij niet vangen met uw gepraat over geld. Daar heb ik in mijn leven geen moeite mee", zegt de reiziger bits."Wat dacht u van verliefdheid? Wat is er mooier en fijner dan verliefd te zijn? Maar wanneer de verliefdheid uw leven gaat worden en uw gedachten gaat beheersen dan wordt het afgoderij. En achter die afgoderij schuilt 'geheel de uwe"', zegt hij triomfantelijk. "Maar de aanbidding die mij persoonlijk de meeste vervulling schenkt, is de aanbidding die ik krijg van zowel mannen als vrouwen die godsdienstig succes nastreven.""Wel", zegt de reiziger en breekt daarmee de opschepperij van het wezen af: "Als ik u moet aanbidden om in een snel tempo aan de overkant van deze woestijn te komen, dan ga ik met plezier te voet ook al zal me dat een eeuwigheid kosten!"Totaal verslagen, verdwijnt het betoverende wezen.Ik hoor de reiziger weer in zichzelf overleggen: "Het is dus mogelijk om in Christenstad uiterlijk alle aspecten van geloof in God te beleven terwijl men in feite innerlijk bezig is met afgoderij. Nu dat ik die plaats achter me gelaten heb, zal ik alleen kunnen overleven als ik mezelf verlies in God. God heeft in Jesaja 43: 19-21 gezegd:Zie, Ik maak iets nieuws, nu zal het uitspruiten; zult gij er geen acht op slaan? Ja, Ik zal een weg in de woestijn maken, rivieren in de wildernis. Het gedierte des velds zal Mij eren, jakhalzen en struisen, want Ik geef water in de woestijn, rivieren in de wildernis om mijn uitverkoren volk te drenken. Het volk dat Ik Mij geformeerd heb, zal mijn lof verkondigen.Misschien dat een dergelijke aanbidding alleen geboren kan worden in deze woestijn", in haar dorheid en drukkende hitte en in haar verblindende licht en intense stilte."Zijn gedachten worden onderbroken door een plotseling crescendo van onbeschrijfelijk mooie muzikale klanken en een wonderschoon gezang. Overal komen stemmen vandaan en toch is er niemand te zien. Vanaf de top van een blauwe golf ziet de reiziger zeven mensen staan die hun handen opgeheven hebben naar de hemel en met elkaar lofgezangen zingen voor God. Maar hun zang klinkt net alsof er miljoenen stemmen klinken! Dan opent de reiziger zijn eigen mond en er rolt een stortvloed van lofprijzingen voor God uit.Tijdens deze lofprijzingen keert zijn geheimzinnige metgezellin weer terug. Vol vreugde vertelt de reiziger haar: "Hoort u ook hoe de engelen hun stemmen laten samenklinken met die van de zeven aanbidders? Ik voel dat ik me op een bepaalde manier hier in de woestijn al in de buitenwijken van de Stad van God bevind."Zijn metgezellin antwoordt met een passage uit de brief aan de Hebreeën (12:22-24;28-29):Maar gij zijt genaderd tot de berg Sion, tot de stad van de levende God, het hemelse Jeruzalem, en tot tienduizendtallen van engelen, en tot een feestelijke en plechtige vergadering van eerstgeborenen, die ingeschreven zijn in de hemelen, en tot God, de Rechter over allen, en tot de geesten der rechtvaardigen, die de voleinding bereikt hebben, en tot Jezus, de middelaar van een nieuw verbond, en tot het bloed der besprenging, dat krachtiger spreekt dan Abel. Laten wij derhalve, omdat wij een onwankelbaar koninkrijk ontvangen, dankbaar zijn en hierdoor God vereren op een Hem welbehaaglijke wijze met eerbied en ontzag, want onze God is een verterend vuur.Na een tijdje sterft het lied weg. Alles wordt stil. Er is niemand te zien dan de zeven aanbidders die de reiziger de vrede van God toewensen en in een rij over een duin wegtrekken. De reiziger blijft nu alleen achter met zijn metgezellin. Zij leidt hem naar een stromend beekje en voorziet hem opnieuw van een maaltijd."Dus dit is de woestijn van aanbidding", roept de reiziger uit terwijl hij nog steeds onder de indruk is van zijn ervaring."Ja, hier leren christenen God de Vader te aanbidden in geest en in waarheid. U zou het de buitenste voorhof van de Stad van God kunnen noemen; want zoals u gehoord hebt, bevinden de bewoners van de Stad zich overal om u heen. In de woestijn van vergeving begon u te ervaren dat de kracht van het bloed van Jezus uw hart van binnen reinigde. Hier in de woestijn van aanbidding ontvangt u Zijn Heilige Geest. God doopt u met kracht opdat u Hem zult kunnen aanbidden met een aanbidding, die in de woestijn die hierna komt, de vorm van daden zal aannemen. In Joël 2:28-29 staat geschreven:Daarna zal het geschieden, dat Ik mijn Geest zal uitstorten op al wat leeft, en uw zonen en uw dochters zullen profeteren; uw ouden zullen dromen dromen; uw jongelingen zullen gezichten zien. Ook op de dienstknechten en op de dienstmaagden zal Ik in die dagen mijn Geest uitstorten."Zoals de aanbidding hier is, heb ik het nog nooit eerder ervaren. Is dit blijvend?", vraagt de reiziger. "Zal ik ook in de woestijn die hierna komt nog in staat zijn om God zo heerlijk te aanbidden?""Er vinden veranderingen in u plaats en wanneer u de veranderingen toelaat, zal deze aanbidding voor eeuwig bij u blijven. De Geest die in u uitgestort is, maakt uw hart open. Uw mond wordt geopend om die dingen te spreken die God erin legt. 'uw zonen en uw dochters zullen profeteren'. En uw ogen worden geopend om visioenen te zien en dromen te dromen. U ontvangt ogen die in staat zijn God te zien.""Maar gebeuren diezelfde dingen ook niet in Christenstad? Men heeft mij verteld dat diezelfde dingen iedere zondagavond in de Apostolische Kerk van de Toekomst gebeuren.""Het grote verschil, broeder, is dat u hier niet alleen iets proeft van aanbidding of eraan nipt, hier in de woestijn kunt u uzelf geheel verliezen in het aanbidden van God zodat al uw lofprijzing en dankzegging op Hem gericht is. Hier is alles wat u doet louter en alleen op Hem gericht.""Maar leidt dat niet tot fanatisme?""Fanatiekelingen aanbidden principes, ideeën, mensen en zelfs demonen, maar nooit God. Deelnemen aan het aanbidden van God is niet de deur naar fanatisme, maar naar een vrijheid zoals u die nog nooit gekend hebt. Wanneer u uzelf verliest in het aanbidden van God, is er niet langer plaats voor het aanbidden van geld, verliefdheid of succes. U hebt het ware Object van aanbidding gevonden en wanneer u Hem aanbidt, zult u zelf door Gods Geest vervuld worden."Met deze woorden verdwijnt zijn metgezellin weer. Wederom is de reiziger alleen in een zee van blauw zand, verloren in de aanbidding van God.De woestijn van gebedDe zee van zand eindigt abrupt aan de voet van een rotsgebergte. Er is geen vegetatie te zien, alleen maar droge, harde, vuurrode rotswanden. De beenderen die aan de voet van deze rotsige vuurrode barrière liggen, zijn het getuigenis van de gevaren van dit verlaten gebied. De reiziger richt zijn blik geheel op de kruisvormige ster voor hem en loopt verder terwijl hij in zichzelf Matteüs 7:13-14 citeert:Gaat in door de enge poort, want wijd is [de poort] en breed de weg, die tot het verderf leidt, en velen zijn er, die daardoor ingaan; want eng is de poort, en smal de weg, die ten leven leidt, en weinigen zijn er, die hem vinden.De reiziger hoort stemmen in de verte. Hij volgt het pad aan de voet van de berg dat in de richting van de stemmen voert. Het pad verdwijnt ineens bij een smalle opening tussen de rotswanden in. Hij gaat de nauwe opening binnen en luistert naar een stem die zo luid door de bergwanden weerkaatst wordt dat de woorden niet meer te verstaan zijn. Wanneer hij diep in de rotspas is doorgedrongen, komt de reiziger bij een reusachtig bewerkte ijzeren poort waar een man tegen een groep mensen aan het spreken is."Dit is de weg, geloof me", zegt de man uitnodigend. De reiziger kan de woorden nu goed verstaan. "De smalle poort aan mijn linkerhand is _o roestig dat hij bijna niet meer open te krijgen is. Zou.een zinnig mens een steil pad willen opgaan als er een goed geplaveid en een door velen bereisde weg voor hem open ligt? Ga door deze poort en dan zult u uit deze woestenij zijn nog voor de dag voorbij is. Aan het andere eind wacht u een maaltijd en een bed. Onderweg is er ieder uur een rustplaats waar een gebedsbijeenkomst is."Zonder een moment te aarzelen, gaat de reiziger door de smeedijzeren poort die de man aanwees en zet zijn reis langs deze weg voort. Anderen gaan met hem mee. De weg waar hij nu over loopt is mooi gelijkmatig en plezierig om op te lopen. Het is een heel contrast met het blauwe zand waar hij zojuist nog doorheen moest ploegen. Een informatiebord herhaalt nog eens dat er onderweg rustplaatsen zijn waar gebeden zal worden en waar voedsel beschikbaar is.Bij de eerste stopplaats aangekomen, praat hij met de vriendelijke gastvrouw: "Ik ben van ver gekomen. Kunt u me vertellen waar deze weg heen voert?"Ze glimlacht en antwoordt: "U zult in een prachtige woning ondergebracht worden en er zal goed voor u gezorgd worden. Tegen de avond zal de reis voorbij zijn."De reiziger trekt verder maar een steeds sterker gevoel van verwarring komt over hem heen. Na de tocht door het prachtige landschap bevindt hij zich tegen de avond op een heuvel die uitkijkt over een stad."Welkom!", roept een man hem toe die voor een smeedijzeren poort staat die er precies zo uitziet als de poort waar hij eerder doorheen gegaan is."Dank u", antwoordt de reiziger. "Maar waar ben ik?""Hoezo, waar ben ik? Dit is Christenstad!"Zonder een woord te zeggen, draait de reiziger zich om en rent terug naar waar hij vandaan gekomen is. Wanneer Christenstad niet meer in zicht is, gaat hij langzamer lopen maar hij stopt niet tot hij weer bij de andere poort is, het punt waar hij het verkeerde pad gekozen had. Hij roept uit: "Ik heb slechts een wens: ik wil de smalle poort vinden en erdoor naar binnen gaan voordat ik ga rusten. Hoe is het mogelijk dat ik zo blind ben geweest? Natuurlijk leidt de brede weg naar Christenstad, de plaats waar je het makkelijk kunt hebben, waar je nooit jezelf hoeft te verloochenen, waar je geen risico's hoeft te nemen en waar je geen pijn zult hoeven te lijden of slaap zult hoeven te missen", voegt hij er spijtig aan toe.Uiteindelijk ontdekt de reiziger de oude roestige poort. Deze is bijna volledig overdekt met onkruid en wijnranken. De poort is zo nauw dat hij er bijna niet doorheen kan.Wanneer de ochtend aanbreekt, bevindt hij zich op een smal pad dat steil met rode rotsen aan weerszijden omhoog voert. Er is een geluid te horen dat lijkt op het ruizen van de wind door de bomen, maar er is geen wind en er zijn geen bomen. Het geluid wordt steeds luider en tenslotte is het goed te horen dat het het geluid is van vele stemmen die aan het zingen zijn. Opeens ziet de reiziger deze mensen voor zich op het pad lopen. Hij loopt mee in een processie van mensen die allemaal naar de Stad van God trekken. Terwijl ze daar lopen, zijn deze mensen allemaal diep in gesprek met een onzichtbare Persoon naast hen. Sommigen van hen huilen en anderen zijn vreugdevol. Weer anderen noemen de namen van mensen voor wie ze goede dingen vragen. Er zijn er ook die aan de mensen die voor of achter hen lopen om hulp vragen, maar toch gaat hun grootste aandacht uit naar de onzichtbare Luisteraar.De geheimzinnige metgezellin van de reiziger vertoont zich weer aan hem en zegt tegen hem: "Het contrast met Christenstad is hier in de woestijn van gebed het grootst. In Christenstad hebben ze gebedsbijeenkomsten en de mensen bidden voordat ze gaan slapen. Wanneer er moeilijkheden in hun leven komen, wordt hun gebed intenser totdat de crisis weer voorbij is. Maar in de woestijn van gebed wordt gebed de enige levensstijl, de enige bron van uw bestaan. De tijd is ook voor u gekomen om uzelf in een leven van gebed te verliezen. Overpeins deze gedeeltes uit het Evangelie van Lucas;?' voegt ze er nog aan toe, terwijl ze hem een vel papier geeft waarop geschreven staat:En het geschiedde, terwijl al het volk gedoopt werd, dat, toen ook Jezus gedoopt werd en in GEBED was, de hemel zich opende, en de Heilige Geest in lichamelijke gedaante als een duif op Hem nederdaalde, en dat er een stem kwam uit de hemel: Gij zijt mijn Zoon, de geliefde, in U heb Ik mijn welbehagen. (Lucas 3:21-22)Maar het gerucht over Hem ging steeds verder rond en vele scharen stroomden samen om te horen en zich te laten genezen van hun ziekten. Doch Hij trok Zich terug in de eenzame plaatsen om te BIDDEN. (Lucas 5: 15-16)En het geschiedde in die dagen, dat Hij naar het gebergte ging om te BIDDEN, en Hij bracht de nacht door in het GEBED TOT GOD. En toen het dag geworden was, riep Hij zijn discipelen tot Zich en koos er twaalf uit, die Hij ook apostelen noemde. (Lucas 6: 12 -13)En het geschiedde ongeveer acht dagen na deze woorden, dat Hij Petrus en Johannes en Jakobus meenam en de berg opging om te BIDDEN En het geschiedde, terwijl Hij in het GEBED was, dat het aanzien van zijn gelaat anders werd, en zijn kleding werd stralend wit. (Lucas 9:28-29)En het geschiedde, terwijl Hij ergens in GEBED was, dat een van zijn discipelen, toen Hij ophield tot Hem zeide: Here, leer ons bidden, zoals ook Johannes zijn discipelen geleerd heeft. (Lucas 11:1)En Hij verliet de stad en ging, zoals Hij gewoon was, naar de Olijfberg. En ook zijn discipelen volgden Hem. En toen Hij aan die plaats gekomen was, zeide Hij tot hen: BIDT, dat gij niet in verzoeking komt. En Hij zonderde Zich van hen af, ongeveer een steenworp ver, knielde neder en BAD... (Lucas 22:39-41)En toen zij aan de plaats gekomen waren, die Schedel genoemd wordt, kruisigden zij Hem daar en ook de misdadigers, de ene aan zijn rechterzijde en de andere aan zijn linkerzijde. En Jezus zeide:VADER, VERGEEF HET HUN, WANT ZE WETEN NIET WAT ZE DOEN. (Lucas 23:33-34)"Het gebedsleven is iets waar we ons helemaal alleen aan moeten toewijden. Het voert ons binnen in de gemeenschap met God en met mensen zoals geen ander middel dat kan", vertelt zijn metgezellin als hij de teksten gelezen heeft. "Gebed is naar God gaan, naar de deur van de Vader gaan met het verzoek om brood voor de broeder die het zo hard nodig heeft. Wanneer u klopt en blijft kloppen zal de deur altijd opengaan. Altijd. In de gemeenschap met God ontvangt u gaven die u kunt uitdelen aan anderen. En wanneer u deelt van wat God u gegeven heeft, zult u gemeenschap ervaren met die anderen. Deze gemeenschap met anderen is mogelijk zelfs als men verlegen of onervaren is, want het gebedsleven bevrijdt de bidder van angst voor de mening van anderen en van angst voor eigen falen.""Maar is het voortdurende gevaar van die hoge rotspieken en die afgronden dan nodig om te leren bidden?", vraagt de reiziger."Weet u, in het verleden riep u tot God telkens als u in nood zat. Hier leert u uw leven als een onophoudelijke crisis te zien. Dat zal u ertoe brengen de Heer dag en nacht aan te roepen. 'Zou God Zijn uitverkorenen niet rechtvaardigen die dag en nacht tot Hem roepen?' Hoe beter ons zicht is op wat er in de wereld gebeurt - hoe dicht de verschillende landen bij een' onvoorstelbare chaos zijn - des te beter we zullen begrijpen dat de enige manier om het leven te kennen, ligt in het dicht bij God de Vader komen in het gebed en het dag en nacht tot Hem uitroepen. We bidden onophoudelijk omdat de crisis van het leven op aarde een dringende zaak is.""Maar waarom moet dat op zo'n moeizame manier? Het komt op mij over alsof deze klim door de bergen tot dusver het zwaarste deel van de reis is.""Dat komt omdat gebed onze belangrijkste taak is. Een geordend gedachteleven, concentratie, een actieve wil en onze beste krachten zijn ervoor nodig om te bidden voor de heiliging van Gods naam, voor de komst van het Koninkrijk van God, voor werkers in de oogst of voor bepaalde noden van mensen. U bent nog maar heel oppervlakkig bezig geweest met de indrukwekkende dingen die als antwoord op uw gebeden zullen gaan gebeuren, maar u zult moeten volharden.""Maar dat is het nu precies! Volharden. Ik word er zo moe van.""Dat komt omdat uw gebeden betrokken raken bij de werkelijke strijd. Gebed is dat gebied waarin we het kwade overwinnen door het goede. In dit gebergte zult u leren te bidden voor uw vijanden. Een leven waarin het kwade door het goede overwonnen wordt, begint met het vragen om goede dingen in de levens van hen die ons kwaad gedaan hebben."Het nauwe pad leidt naar een uitkijkpunt waar de reiziger en zijn metgezel samen een maaltijd nuttigen. Na de maaltijd lopen ze samen naar de rand van de afgrond waar zij hem het pad aanwijst dat zich door de bergen heen naar beneden slingert. De bergen worden naar de horizon toe steeds kleiner en lijken in de verte op te houden."Ziet u, daar begint de oogst", zegt de metgezel van de reiziger, terwijl ze wijst op het landschap voor hen. "Herinnert u zich de woorden die Jezus gesproken heeft nog?Zegt gij niet: Nog vier maanden, dan komt de oogst? Zie, Ik zeg u, slaat uw ogen op en beschouwt de velden, dat zij wit zijn om te oogsten. Reeds ontvangt de maaier loon en verzamelt hij vrucht ten eeuwigen leven, opdat de zaaier zich tegelijk met de maaier verblijde. Want hier is de spreuk waarachtig: De een zaait, de ander maait. Ik heb u uitgezonden om datgene te maaien, wat u geen arbeid heeft gekost; anderen hebben gearbeid en gij hebt de vrucht van hun arbeid geplukt. (Johannes 4:35-38)De reiziger staart in de verte terwijl zijn metgezel verder gaat met haar uitleg: "Weet u nog dat er in Christenstad een prachtige brede straat is die de Zendingsboulevard heet. Aan deze boulevard liggen ruime goed onderhouden gebouwen met fonteinen en prachtige tuinen. In deze gebouwen huizen al de zendingsgenootschappen die de christelijke wereld kent. Er zijn hoofdkantoren voor organisaties die zich bezighouden met het uitgeven van evangelisatiemateriaal, drukkerijen voor de prachtige bladen van deze zendingsgenootschappen en kleinere kantoren waar de gebedsbrieven voor de minder bekende werkers worden gedrukt en verspreid. Er zijn studio's waar materiaal geproduceerd wordt, waaronder videobanden, dat wereldwijd verspreid wordt om mensen op te Toepen de zending in te gaan. Er zijn organisaties die cursussen geven voor zendelingen die op verlof zijn en er is een geautomatiseerd adressenbestand voor zendelingen die hun financiële basis moeten verbreden. Er zijn centra waar zendelingen worden geworven, appartementen waar zendelingen die met pensioen zijn, kunnen verblijven en er is zelfs een platenmaatschappij. Maar onlangs is er op de Zendingsboulevard naar aanleiding van een zeer verontrustend bericht paniek ontstaan. Er is bekend geworden dat grote aantallen zendelingen, ethisch gezien, de mist zijn ingegaan. In plaats van dat ze naar een van tevoren goedgekeurd gedeelte van de wereld zijn toegegaan, zijn deze zendelingen zomaar de woestijn ingetrokken naar de Stad van God.""Maar wat voor zendingsgebied is deze woestijn dan?", vraagt de reiziger. "Welke ziel kun je nu redden in de woestijn van vergeving dan alleen je eigen ziel? Wanneer je in de woestijn van aanbidding aankomt dan merk je toch dat iedereen daar al leeft in de heerlijkheid van God. En in de woestijn van gebed is er die geweldige gemeenschap met de andere reizigers en leer je voorbede te doen. Nee, in de woestijn zijn geen verloren zielen."De oogstIk zie in mijn droom dat de reiziger, wanneer hij de rand van de woestijn van gebed bereikt heeft, zijn blik op zijn bestemming werpt. In de verte ligt de Stad van God, stralend in heilige luister. Zichtbaar overweldigd door emoties versnelt hij zijn pas. Plotseling ruikt hij een intense stank. Het ruikt naar rook en rottende lichamen en dan ziet hij overal lichamen liggen. Zij die nog leven roepen uitgeput om hulp.Een vrouw die duidelijk pijn lijdt, smeekt de reiziger: "Alstublieft, doe iets voor mij. Ik kan deze pijn niet langer verdragen! ""Ik kan niets voor u doen", zegt hij haar. "Wat wilt u dat ik voor u doe?""Een beetje water is alles wat ik nodig heb. Breng me alstublieft wat water!""Maar waar vind ik dan water?""Hoe lang denkt u het hier uit te kunnen houden", antwoordt zij, "tenzij u water voor uzelf vindt? Zoek alstublieft naar water en breng me wat."Terwijl de reiziger verontrust de woestijn afspeurt, keert zijn geheimzinnige metgezel weer bij hem terug en begeleidt hem naar een bron waar duizenden lege veldflessen liggen."Drink eerst zelf wat", zegt zij, "en vul dan een veldfles voor de vrouw."Nadat hij van het water gedronken heeft, voelt de reiziger zich onmiddellijk gesterkt en vervolgens brengt hij water naar de vrouw. Tegen de tijd dat ze alles opgedronken heeft, is haar gezondheid volledig hersteld. Onmiddellijk pakt ze de veldfles, rent naar de bron en begint water naar de omliggende mensen te brengen. Er liggen mannen die diepe wonden hebben, kinderen die nauwelijks meer kunnen ademhalen en oudere mensen afgeleefde gezichten en smerig verband om hun wonden. Sommige slachtoffers roepen het uit van de pijn en anderen zitten in stilte te huilen. Sommige mensen komen na het drinken van een veldfles water alweer geheel tot leven, anderen hebben veel meer water nodig. Wanneer slachtoffers genezen, nemen ze direct deel aan de arbeid en helpen ze anderen om op te staan. Terwijl ze water uit de bron aan het rondbrengen zijn, deelt de reiziger een tekst uit het Evangelie van Johannes met een andere man:Intussen vroegen zijn discipelen Hem, zeggende: Rabbi, eet. Hij zeide echter tot hen: Ik heb een spijs te eten, waarvan gij niet weet. De discipelen dan zeiden tot elkander: Iemand heeft Hem toch niet te eten gebracht? Jezus zeide tot hen: Mijn spijze is de wil te doen desgenen, die Mij gezonden heeft, en zijn werk te volbrengen. (Johannes 4:31-34)"Ik vermoed dat we op dit moment aan het leren zijn wat deze woorden betekenen", voegt de reiziger eraan toe.Hij brengt vele dagen door met het werk van de opwekking. Wanneer hij op een avond bij de bron zit uit te rusten, keert zijn metgezel bij hem terug en neemt naast hem plaats."Ik neem aan dat we niet verder zullen trekken naar de Stad van God voordat het werk hier volbracht is?", vraagt de reiziger haar."Je hebt gelijk", antwoordt ze."Maar zullen ze in de Stad van God op ons wachten?""Wees maar niet bang. Ga maar door met het opwekken van al deze mensen, totdat ze allemaal weer op hun voeten kunnen staan. Dan zullen de poorten van de Stad van God opengaan en de inwoners zullen naar buiten komen en u naar binnen voeren. Houd dit in gedachten:Zegt gij niet: Nog vier maanden, dan komt de oogst? Zie, Ik zeg u, slaat uw ogen op en beschouwt de velden, dat zij wit zijn om te oogsten. Reeds ontvangt de maaier loon en verzamelt hij vrucht ten eeuwigen leven, opdat de zaaier zich tegelijk met de maaier verblijde. Want hier is de spreuk waarachtig: De een zaait, de ander maait. Ik heb u uitgezonden om datgene te maaien, wat u geen arbeid heeft gekost; anderen hebben gearbeid en gij hebt de vrucht van hun arbeid geplukt. (Johannes 4:35-38)"Maar de nood is zo groot dat het me begint te overweldigen. De vreugde die ik beleef aan het herstel dat ik voor mijn ogen zie plaatsvinden, komt hierdoor zo onder druk te. Komt er dan geen einde aan?""Broeder", antwoordt zijn metgezellin, "zoals u uzelf hebt moeten verliezen in de vergeving van God, in de aanbidding en in het gebed, zo moet u uzelf nu ook verliezen in de oogst.""Maar zal ik dan de kracht hebben om onder deze omstandigheden te kunnen blijven werken?""Heeft Jezus dat dan niet gedaan?"En het geschiedde toen Hij in het huis aanlag, zie, vele tollenaars en zondaars kwamen en lagen mede aan met Jezus en zijn discipelen. En toen de Farizeeën dit zagen, zeiden zij tot zijn discipelen:Waarom eet uw meester met de tollenaars en zondaars? Hij hoorde het en zeide: Zij, die gezond zijn, hebben geen geneesheer nodig, maar zij, die ziek zijn. Gaat heen en leert, wat het betekent:.. Barmhartigheid wil Ik en geen offerande; want Ik ben niet gekomen om rechtvaardigen te roepen, maar zondaars. " (Matteüs 9: 10-13)"Dat moet voor Jezus toch ook erg ontmoedigend geweest zijn."Jezus weende vanwege de harde harten van de religieuze leiders uit Jeruzalem. Het is duidelijk dat Hij het meest bemoedigd werd door de zondaars die zich bekeerden. Hij was nooit te moe voor de mensen die zich wilden bekeren. U kunt uzelf vol vertrouwen aan het werk van de oogst toewijden en er zal geen gevaar voor overweldiging hierdoor zijn, mits u uw blik op de Stad gericht houdt en u het werk met uw gehele hart doet. De Geest van de Heer zal u ondersteunen als u er steeds weer voor kiest om aandachtig naar deze mensen te luisteren, net zoals Jezus luisterde naar de vrouw bij de put", naar de melaatsen, naar de lamme, naar de blinde en naar de vader van de maanzieke jongen. Maak er geen haastwerk van. Neem de tijd om te luisteren. Zie toe dat u erachter komt waar de pijn bij de mensen zit en wat ze nodig hebben. Wanneer u met een veldfles rondgaat, vertel de mensen dan ook over Jezus. Het water in de veldfles en de boodschap zijn identiek. Deze stervende mensen zijn dorstig naar Jezus, niet naar theorieën over Jezus, maar naar Jezus zelf. De.boodschap over Jezus heeft de werking van een verfrissende dronk die hen weer. tot leven zal brengen. Denk aan het vers: 'Geneest zieken, wekt doden 'op, reinigt melaatsen, drijft boze geesten uit. Om niet hebt gij het ontvangen, geeft het om niet.' (Matteüs 10:8). Wees niet tevreden alvorens de barmhartigheid van God hen weer op hun voeten heeft gezet.""Alvorens de barmhartigheid van God al die mensen weer op hun voeten heeft gezet?""Ja, denk aan deze tekst uit het boek Openbaring:En ik zag de heilige stad, een nieuw Jeruzalem, nederdalende uit de hemel, van God, getooid als een bruid, die voor haar man versierd is. En ik hoorde een luide stem van de troon zeggen: Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen zijn volken zijn en God zelf zal bij hen zijn, en Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, noch moeite zal er meer zijn, want de eerste dingen zijn voorbijgegaan. " (Openbaring 21:2-4)"Wanneer u dit werk doet en ontdekt dat u in feite in staat bent deze stervende mensen weer op hun voeten te helpen door hen van het levende water uit de goddelijke Bron Jezus te geven, dan zal dat u een geweldige vreugde schenken. De ervaringen in de woestijnen van vergeving, van aanbidding van God en van gebed, hebben aan u het vermogen gegeven om in de naam van Jezus de zieken te genezen.""Wie in Mij gelooft, de werken, die Ik doe, zal hij ook doen, en groter nog dan deze, want Ik ga tot de Vader' (Johannes 14: 12).De uitdaging die voor ons ligt, ligt juist in de volharding.Het visioenWanneer ik in mijn droom de reiziger weer zie is hij aan het klagen. "Hoe lang gaat dit nog duren? Ik had gedacht dat het werk nu wel voorbij zou zijn en dat we verder zouden trekken. Het spijt me maar ik ben zo moe. Ik ga daar in de schaduw zitten om een paar dagen uit te rusten."Later komt een man voorbij en vindt de reiziger liggend op de grond. Hij is bijna dood. De man rent naar de bron en vult daar twee veldflessen, spurt dan terug en giet het water in zijn keel."Drink, broeder, drink!""Bedankt! Heel erg bedankt! Ik was er bijna geweest", zegt de reiziger tussen een paar slokken door. "Hoe heeft dit mij kunnen overkomen? Wat is er fout gegaan?"Zijn geheimzinnige metgezellin verschijnt weer. "Broeder", zegt ze, "U hebt uw kracht verloren omdat u uw visie bent kwijtgeraakt. De Stad van God die daarachter ligt is nog steeds uw bestemming. Daar hoort u thuis. Daar woont onze God. Neem, terwijl u aan het werk bent, dagelijks, ieder uur, de tijd om naar de Stad van God te kijken. Als u niet de moeite neemt om tijdens uw bezigheden naar de Stad van God te kijken, als u niet regelmatig stopt om naar haar muziek te luisteren, niet regelmatig de sfeer die de Stad uitstraalt, inademt, en niet regelmatig drinkt van de stroom die van onder haar poorten uitstroomt, dan zult u uitgeput raken. Denk eraan dat de kracht die u ondersteunt uit de Stad komt."Nu neemt de reiziger het werk in de oogst met een nieuw elanter hand. Maar tegen de avond is hij alweer heel erg vermoeid. Hij gaat naar de bron; daar ziet hij een vrouw aankomen die veel ouder is dan hij maar toch geen last van vermoeidheid schijnt te hebben."Wat is uw geheim?", vraagt de reiziger. "U ziet er zo jeugdig en krachtig uit, terwijl ik bijna geen kracht meer over heb.""Ik heb de les van Daniël geleerd", zegt zij. "Daniël moet een drukbezet man geweest zijn, maar temidden van zijn dagelijkse bezigheden bleef hij teruggaan naar zijn bovenkamer waar hij het raam opende dat op het westen lag. Daar richtte hij zijn blik op Jeruzalem, de stad die honderden kilometers ver weg lag en hij bad en dankte God. Ook toen hij het risico liep dat hij in de leeuwenkuil gegooid zou worden, weigerde Daniël om af te zien van zijn gebedstijden. Daniël hield zijn visie levend doordat hij de Stad van God tot het richtpunt van zijn gebeden maakte. En dat doe ik ook. Hoe groter de problemen zijn waar ik hier in de oogst mee te maken heb en hoe meer de tijd op me lijkt te drukken, des te meer richt ik mijn ogen op de Stad van God. Ik zorg ervoor dat ik naar boven blijf kijken. Iedere keer dat ik van het brood eet en van de wijn drink, doe ik dat zowel ter herinnering aan, als uitkijkend naar de Stad van God. Dit is het voedsel van de Stad, weet u. Het zorgt ervoor dat mijn ogen en mijn hart op de Stad gericht zijn."Wanneer de reiziger de oude vrouw verlaat, is hij bewust bezig om de visie voor ogen te houden. Met een lage stem zingt hij de woorden van het boek Openbaring:En ik zag de heilige stad, een nieuw Jeruzalem, nederdalende uit de hemel, van God, getooid als een bruid, die voor haar man versierd is. En ik hoorde een luide stem van de troon zeggen: Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen zijn volken zijn en God zelf zal bij hen zijn, en Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, noch moeite zal er meer zijn, want de eerste dingen zijn voorbijgegaan." (Openbaring 21:2-4)Als ik de reiziger vervolgens weer zie, is zijn geheimzinnige metgezellin weer bij hem teruggekeerd met een laatste aansporing: "BLIJF naar de Stad kijken en weet u wie daar op u wacht. Hij heeft u een plaats bereid en zal spoedig komen. In de tussentijd zal Hij steeds wanneer u naar de Stad opkijkt uw kracht vernieuwen. Want "zij varen op met vleugelen als arenden; zij lopen maar worden niet moede; zij wandelen maar worden niet mat." (Jesaja 40:31).Twee opwekkingenOpeens werd ik van de plaats waar de reiziger was aangekomen, meegevoerd naar de top van een hoge berg. Daar trof ik een stenen tafel aan waarop deze woorden van Openbaring 19 waren gegrift:En ik zag de hemel geopend, en zie, een wit paard; en Hij, die daarop zat, wordt genoemd Getrouw en Waarachtig, en Hij velt vonnis en voert oorlog in gerechtigheid. En zijn ogen waren een vuurvlam en op zijn hoofd waren vele kronen en Hij droeg een geschreven naam, die niemand weet dan Hijzelf. En Hij was bekleed met een kleed, dat in bloed geverfd was, en zijn naam is genoemd: het Woord Gods. En de heerscharen, die in de hemel zijn, volgden Hem op witte paarden, gehuld in wit en smetteloos fijn linnen. En uit zijn mond komt een scherp zwaard, om daarmede de heidenen te slaan. En Hijzelf zal hen hoeden met een ijzeren staf en Hijzelf treedt de persbak van de wijn der gramschap van de toorn Gods, des Almachtigen. En Hij heeft op zijn kleed en op zijn dij geschreven de naam: Koning der koningen en Here der heren. (Openbaring 19:11-16)Toen ik van de tafel opkeek, zag ik vanaf de bergtop dat er tegelijkertijd twee opwekkingen waren begonnen. Christenstad beleefde een opwekking waardoor er in korte tijd een geweldige groei plaatsvond. Binnen een korte tijd vertienvoudigde de bevolking zich. Overal werd er gebouwd. De omringende heuvels werden bedekt met nieuwe huizen. Maar het meest indrukwekkende aspect van deze groei werd zichtbaar door imposante nieuwe kerkgebouwen die ver boven het platteland uittorenden. Een kathedraal die zijn voltooiing naderde, had een toren met wel zeventig verdiepingen waarin de krachtigste radiozender ter wereld was geplaatst. Een ander kerkgebouw kreeg de vorm van een reusachtige glaskoepel. Binnen in die koepel was een automatisch verplaatsbaar podium en een verplaatsbare geluidsinstallatie te zien. Het meest opzienbarende gebouw was een kerk in de vorm van een kruis, waarin vijftien liften waren die de mensen naar de samenkomstzaal brachten, die zich in de zuidelijke arm van het kruis bevond, terwijl in de noordelijke arm een christelijk restaurant was. Er waren zondagsschoolruimten voor alle leeftijdsgroepen. De denominatie die de eigenaar van deze kerk was, had ook een schitterend conferentiecentrum gebouwd in de bossen, met huisjes in de stijl van Zwitserse chalets.De mensen in Christenstad voelden dat deze groei een teken van de laatste dagen van de wereld was. Boeken over de eindtijd stonden op de tweede plaats van de lijsten van best verkochte christelijke boeken, net onder de boeken over het christelijke huwelijksleven. Van over de hele wereld kwamen er journalisten naar Christenstad om artikelen over de geweldige groei te schrijven. De inwoners van Christenstad beweerden dat zij, wanneer het eind van de wereld zou komen, voordat er een grote chaos zou uitbreken, opgenomen zouden worden naar de Stad van God.Tegelijkertijd zag ik dat aan de andere kant van de woestijn, ver van Christenstad vandaan, een hele andere opwekking plaatsvond. Mannen en vrouwen die op sterven lagen, werden op hun voeten gezet, net zoals in het visioen van Ezechiël met de dorre beenderen gebeurde. Ze werden bevrijd van hun ziekten en van hun zonden en raakten uit hun geestelijke gevangenissen door van het levende water dat uit de heilige bron stroomt te drinken. Ieder die van het leven gevende water geproefd had, deelde dat met anderen die op hun beurt weer genezing ontvingen. Zoals een vuur zich verspreid zo verspreidden de genezingen zich en de groep mensen die weer op hun benen gezet werd, werd steeds groter. Werkers die jarenlang zeer weinig resultaat gezien hadden, merkten nu dat een druppel van het water op een uitgedroogde tong voldoende was om een stervende tot leven te wekken. En iedere dag versnelde dit proces zich.Tenslotte zag ik het laatste levenloze lichaam weer tot leven komen. Wat er eerst als een slagveld vol verslagen soldaten uitgezien had, was nu een machtig legerkamp geworden. Plotseling schudde de aarde onder mijn voeten. De lucht verduisterde en uit het oosten begonnen er oorlogsgeluiden hoorbaar te worden.Toen zag ik dat Christenstad door een leger ingenomen werd en tenslotte vernietigd werd. De imposante kathedralen, het grootste kruis ter wereld en het conferentiecentrum werden met oorverdovende explosies aan flarden geschoten. De"dode lichamen van de inwoners, die gedacht hadden dat zij aan deze vernietiging zouden ontsnappen, vulden de straten. Het leger trok vervolgens de woestijn in naar de plaats waar de tweede opwekking had plaatsgevonden. Al gauw trok dit schijnbaar onoverwinnelijke leger door de woestijn van vergeving, de woestijn van aanbidding en de woestijn van gebed. Toen de Stad van Godin zicht gekomen was, raakte de lucht vervuld van een geschreeuw dat iets weg had van een gewond dier. Het leger ging recht op zijn doel af en het leek van plan om de Stad van God te bestormen.Vlak voor de muren van de Stad stond het parate leger van opgewekte krijgers. Toen de vijand binnen bereik gekomen was, gingen plotseling de poorten van de Stad open. Een leger omgeven met licht marcheerde naar buiten. Zij was onder aanvoering van een Koning die zo'n heerlijkheid uitstraalde dat de vijanden hun ogen moesten bedekken. De opgewekte strijders voegden zich bij het leger van het licht en samen gingen ze de strijd met de vijand aan. Drieëneenhalve dag later was de oorlog voorbij. De vijand was vernietigd en de strijders trokken de Stad van God binnen waarvoor ze voor de grondlegging der wereld uitverkoren waren.Wederom werd ik weggevoerd naar een andere tafel waar weer andere woorden uit het boek Openbaring op gegraveerd stonden:En ik zag een engel staan op de zon en hij riep met luider stem en zeide tot alle vogels, die in het midden des hemels vlogen: Komt, verzamelt u tot de grote maaltijd Gods, om te eten het vlees van koningen en het vlees van oversten over duizend en het vlees van sterken en het vlees van paarden en van hen, die erop zitten, en het vlees van allen, vrijen en slaven, kleinen en groten. En ik zag het beest en de koningen der aarde en hun legerscharen verzameld om de oorlog te voeren tegen Hem, die op het paard zat, en tegen zijn leger. En het beest werd gegrepen en met hem de valse profeet, die de tekenen voor zijn ogen gedaan had, waardoor hij hen verleidde, die het merkteken van het beest ontvangen hadden en die zijn beeld aanbaden; levend werden zij beiden geworpen in de poel des vuurs, die van zwavel brandt. En de overigen werden gedood met het zwaard, dat kwam uit de mond van Hem, die op het paard zat; en al de vogels werden verzadigd van hun vlees. En ik zag een engel neerdalen uit de hemel met de sleutel des afgronds en een grote keten in zijn hand; en hij greep de draak, de oude slang, dat is de duivel en de satan, en hij bond hem duizend jaren, en hij wierp hem in de afgrond en sloot en verzegelde die boven hem, opdat hij de volkeren niet meer zou verleiden, voordat de duizendjaren voleindigd waren; daarna moest hij voor een korte tijd worden losgelaten. En ik zag tronen, en zij zetten zich daarop, en het oordeel werd hun gegeven; en (ik zag) de zielen van hen, die onthoofd waren om het getuigenis van Jezus en om het woord van God, en die noch het beest noch zijn beeld hebben aanbeden en die het merkteken niet op hun voorhoofd en op hun hand ontvangen hadden; en zij werden weder levend en heersten als koningen met Christus, duizend jaren lang. (Openbaring 19:17-20:4).Zodra ik deze tekst gelezen had, eindigde mijn droom even abrupt als hij begonnen was. Er bleef een diep gevoel van ontzag bij me achter, een nieuw bewustzijn van bepaalde onderstromen in mijn eigen leven en een vernieuwd verlangen om God te leren kennen in geest en in waarheid.Nooit eerder is het voor mij zo duidelijk geweest dat er twee opwekkingen op de aarde aan het groeien zijn. De ene opwekking wordt voortgebracht door de Geest van God en dode mensen zullen door deze opwekking door het bloed van het Lam van hun zonden verlost worden en opgewekt worden tot een leven als dat van zonen Gods; een leven waarin het karakter van God tot uitdrukking gebracht wordt en gekenmerkt wordt door Zijn barmhartigheid. De andere opwekking zal een opwekking zijn die voortkomt uit religieuze vleselijkheid. Deze opwekking zal zeer aantrekkelijk zijn en zal grote massa's mensen aantrekken omdat er macht in deze wereld door verkregen zal kunnen worden. In deze opwekking zal namelijk alle vertroosting van een godsdienst geboden worden, maar zal het ego niet afgelegd hoeven te worden en kan men zijn eigen rechten behouden.We zullen allemaal voor de keuze gesteld worden aan welke opwekking we deel willen hebben. Investeer ik mijn leven in een of andere onderneming die in Christenstad opgezet gaat worden, of ben ik bereid mijn leven te verliezen in het najagen van de barmhartige wil van God? Ga ik me concentreren op de opbouw van iets dat indruk zal maken op de burgers van Christenstad of zet ik mijn leven in om de arme, de lamme, de kreupele en de blinde naar de tafel van de Meester te leiden?

Uit: Visioenen van de Oogst, van Rick Joyner (c) Dunamis Publishing 1999, Roermond.

De eerste druk van deze allegorie verscheen in 1980.

How Lord Jesus Changed Radical Muslim Khalil's life

2007-09-02T23:52:00.000+02:00

Bekijk deze speel film eens goed en verbaast je .
God is bezig radikale moslims aan te raken .

ik heb deel een en twee hier voor jullie neer gezet.
mischien een goed idee om een week lang te bidden voor de moslims.

Benny Hinn in Ahoy Rotterdam -door Roger

2007-09-02T20:44:00.001+02:00

Ik ben Zaterdag naar Rotterdam geweest naar de Miracle and Healing Crusade van Benny Hinn.
Het heeft een norm veel indruk op mijn gemaakt, niet zo zeer de persoon van Benny Hinn als wel de aanwezigheid van de Heilige geest.

Ik heb nog nooit zo veel mensen bijeen gezien "in Nederland" om God te aanbidden.
waar ik onderandere van onder de indruk was dat er zo veel mensen naar voren kwamen om
voor het eerst van hun leven Jezus aan te nemen als hun redder en verlosser , daarnaast waren er ook velen die een ook naar voren kwamen om hun beslissing om Jezus te volgen opnieuw tebevestigen.

Het grootste wonder wat je mee kunt maken is, om naar schatting zo'n 3000 mensen naar voren te zien komen en een keuze te zien maken voor Jezus.

Waaar ik ook van onder de indruk van was, is de genezing van een jonge van 8 jaar van tumoren op zijn been. Verder van een man die genezen werdt van doofheid en verschillende mensen van atrose in de benen enz.

Wat helemaal geweldig is dat het niet door de handen van Benny Hinn gebeurd maar gewoon in de zaal gewoon tijdens de aanbidding en soms gewoon de het gebeds team die met mensen bidden.

De mensen die bij Benny op het podium komen, komen louter bevestigen wat God gedaan heeft.

Kingdom Advancement

2007-08-27T07:53:00.000+02:00

Kingdom Advancement

by Alice Smith www.usprayercenter.org

Who would you call in a spiritual emergency? Do you have an Elijah--someone whom God has placed in your life as a mentor and role model? Although God provides us Elijah, in due time, we learn that we must not continue to lean on them. God gives us mentors for a reason; but he also gives those mentors for a season. His ultimate intention for us is to stand on our own. The day will come--if it hasn't already--for you to leave the safety and security of the nest and fly.

Consider the partnership of Elijah and Elisha. Three times Elijah made plans to leave; and three times Elisha replied, "As Jehovah lives, and as your soul lives, I will not leave you." He admired and emulated Elijah. He didn't want his friend and mentor to leave. But there would come a time when Elijah would have to go (see 2 Kings 2:13-25).

At some point like Elisa experienced, your Elijah will have to leave. It is painful but predictable, and it's God's plan. You needn't refuse to release your Elijah, or else you will forfeit your full Kingdom potential.

When Elijah ascended in a chariot of fire, Elisha found himself alone. He returned to the Jordan River, which is symbolic of death and separation. "Crossing Jordan" means death to the old and birth to the new opportunities and responsibilities. Your Jordan experiences are those in which you must take the responsibility to walk out what your Elijahs have taught you. When you are alone, the Jordan, once a very familiar place, now seems overwhelming and impossible to cross.

Some wrongly conclude that troubles dissipate when one becomes a Christian. Not so. God does not remove trouble but He empowers us to overcome in the midst of it. After all, without trials there would never be triumph. There is no victory without war and there is no war without an enemy. Strangely, trouble is our friend. Trouble brings us to total dependency upon Christ. Prepare to cross your own Jordans, to confront your own giants and to gain your own victories.

The usual response to trouble is to say, "I can't." But we fail to realize that our tests are tailor-made by the Father (1 Cor. 10:13).

Wasn't God the God of Elisha as He was the God of Elijah? Even though it seemed overwhelming, Elisha was ready to cross the Jordan alone. And we must make the same journey too.

It's important when faced with trouble to keep our focus on Christ. When we focus on our trouble, all of our strength goes to the problem rather than the solution. At that point, we are not only afflicted by trouble but we are distracted from our communion with Christ who is the Source of our strength. Intimacy with Christ is where you will find the strength to stand. You are to stand in faith, walk by faith, and live by the faith of the Son of God (see Eph. 6:13-14; 2 Cor. 5:7; Gal. 2:20).

In 2 Kings 2:15, we read that "a company of prophets from Jericho were watching Elisha." Inside your heart you long to trust God for the extraordinary. But people are watching. You wish someone else could do the work for you. The thought may come to you as it probably did to Elisha, Where is my Elijah when I really need him? Amazingly, if you will press in and be true to the call of God, regardless of your feelings of insecurity and inadequacy or your lack of faith, the Lord will prove Himself to you.

In 2 Kings 2:23-25 we find Elisha being jeered by 42 young people at Bethel. Bethel means "the house of God." Yes, even Christian friends and family may mock your faith or your passion or the level of your commitment. When I was a newly saved teenager, older Christians said, "Alice, after you've been saved awhile, you'll settle down." Today, after more than 42 years, I am more passionately in love with Christ than ever!

Shortly after I began writing my first book, Beyond the Veil: Entering Into Intimacy With God Through Prayer, a Christian leader told me that I was foolish to think that I could write a book. That statement so intimidated me that I shelved the book for 10 months. However, I couldn't shake the fact that the Lord had spoken to me to write this book. In Christ I found the courage to begin again, and Beyond the Veil has become a best-seller. Yes, even in the Church you will find your critics. And its possible that those who have walked with you for years may leave you if the commitment level becomes too difficult for them.

Are you at your end of your endurance? Have you been feeling the need to quit? Don't do it! Your extremity of need is God's opportunity. Stand on His promises. In His time He will disclose the truth and validate you. The fight is not yours, the battle is the Lord's! Practice what the Elijahs in your life have taught you. Put on the mantle of prayer, stand confidently in Christ and stop looking back for your Elijah to do it for you. Jesus Christ is more than enough!

Is Christus gedeeld?

2007-08-18T12:20:00.000+02:00

Is Christus gedeeld? – Kokichi Kurosaki

Dit boekje heeft als thema de eenheid van de kerk, of liever: het gebrek daaraan. De Japanse christen Kurosaki beschrijft vanuit het perspectief van een christen uit een zendingsland hoe hij aankijkt tegen de verdeeldheid in de kerk, juist vanwege het gebrek aan lange kerkelijke historie valt hem die verdeeldheid op. Vervolgens houdt hij een aantal Bijbelse inzichten tegen de situatie in de kerk aan en hij concludeert dat de wijze waarop kerken de eenheid in stand houden of zelfs bevorderen, in strijd daarmee is. Het maakt de kerken vruchteloos, het getuigenis waardeloos en de situatie voor nieuwe christenen verwarrend: wie heeft de waarheid? Het probleem is dat elke groepering de bijzonderheden ten opzichte van andere groepen benadrukt, in plaats van de kern te zoeken: de relatie met onze hemelse Vader. Kurosaki werkt het thema uit aan de hand van de kernbegrippen “ekklesia” (de vergadering van christenen) en “koinonia” (de levende verbondenheid met Christus).

De ekklesia hoeft niet door menselijke inspanning te worden verenigd, want haar bestaan is gebaseerd op een al bestaande eenheid. Zij IS één. De belangrijkste voorwaarde voor het herstel van de eenheid is je realiseren: wij ZIJN al één. In feite is het zo dat je door je handelen alleen maar de eenheid kan verbreken, tenzij je kiest voor de gemeenschap en de onderlinge liefde. Het is dus zaak je af te vragen bij alles wat je doet: bevorder ik de eenheid of niet?

Samenvattend zegt Kurosaki:

Het hart van het christelijk geloof is gemeenschap met God door Jezus Christus. Deze relatie met God kan men ook omschrijven als persoonlijk geloof in de heer Jezus of als de verbondenheid met Christus. Dit is het geestelijke leven dat door de Geest in de gelovige bewerkt wordt.
Ieder die gemeenschap met God heeft, wordt samengevoegd met alle anderen die deze gemeenschap ook kennen. Deze koinonia met ander gelovigen heet ekklesia. Zij is gebaseerd op het feit dat alle gelovigen dezelfde levendmakende Geest hebben.
De ekklesia is het lichaam van Christus. Zij is dus een levend organisme, dat bestaat uit allen die gemeenschap met God hebben. Instituten, organisatievormen, belijdenissen, leerstellingen en rituelen zijn voor de ekklesia niet van wezenlijk belang. Het hangt niet van zulke zaken af, of iemand behoort tot het Lichaam van Christus.
Elk lid draagt bij aan het gehele Lichaam. De verscheidenheid van gaven van de Geest mag de gemeenschap niet belemmeren. Geen enkele gave of functie mag in het christelijk geloof centraal staan.

Maar voordat hij tot de samenvatting komt, beschrijft hij eerst hoe het allemaal zo gekomen is. In de apostolische tijd was sprake van echte koinonia, de apostelen stelden geen geloofsbelijdenissen of grondslagen op. Theologie was slechts een methode om het geloof uit te leggen, duidelijk te maken Wie centraal stond. De ekklesia was geen instituut. Bij de eerste christenen stond de verbondenheid met Christus centraal, hun geloof was gericht op Hem. Er was geen sprake van dat het werk en het gezag van de Geest in de ekklesia zou worden vervangen door mensenwerk en aards gezag.
Dat veranderde in de Romeinse tijd, nadat het christendom de nationale godsdienst van het Romeinse rijk werd. Er kwam een organisatie die zich DE kerk noemde. Het ware doel van de ekklesia, namelijk het leven in eenheid en gemeenschap met Christus en met elkaar, verdween naar de achtergrond ten gunste van de regels van het instituut. Het geloof en de trouw richtten zich niet langer op de geestelijke eenheid met Christus, als Hoofd van de ekklesia, maar op de officiële leiding en het gezag van de paus. De aanbidding van God in geest en in waarheid werd vervangen door een ritualistische en formele eredienst. De mensen werd voorgehouden dat het een christenplicht was om zonder bedenkingen in te stemmen met de leer van de kerk en ketters te vervolgen.
De Rooms-katholieke kerk is het meest complete en best georganiseerde voorbeeld van totalitair bestuur. Kurosaki ziet de oorzaak in de sektarische driehoek: het vastleggen van de leer, een hiërarchische organisatie en het opleggen van een leefpatroon. Om uniformiteit te waarborgen werd de excommunicatie gehanteerd. Gelovigen leerden dat zij moesten opkomen voor de zuiverheid van de leer van de kerk, waardoor onverdraagzaamheid om zich heen greep.
Na de reformatie veranderde dit op onderdelen. In protestantse kerken kwam de Bijbel centraal te staan alsmede het beginsel van rechtvaardiging door geloof alleen. Maar ook het protestantisme had behoefte aan een duidelijk onderscheid tussen orthodox en heterodox, tussen waar en vals geloof. De hervormers waren in de katholieke atmosfeer opgegroeid en vonden het noodzakelijk het ware geloof te verdedigen en geen ketters in hun midden te verdragen. Protestanten staken daarom hun energie in het zo nauwkeurig mogelijk formuleren van Bijbelse waarheden. Zij vormden hun eigen institutionele kerken en raakten hevig verdeeld. Hun enige antwoord op leergeschillen was afscheiding. De versnippering deed zich het meest gelden in samenlevingen waar veel vrijheid heerste. Leerdwang en regelzucht zijn immers de enige manieren voor een instituut om interne eenheid te bereiken. Maar de Geest van God, die in de ekklesia woont, maakt ieder exclusief denken overbodig. Sterker, het is zonde.

Want het geloof valt ten diepste niet te vervatten in systemen en belijdenissen, het is immers leven in Jezus Christus. Men gelooft niet in een belijdenis, maar probeert de betekenis van het geloof uit te drukken in een belijdenis. De Bijbel zelf is een beschrijving van de omgang tussen God en mens, een geschreven belijdenis heeft maar beperkte betekenis. Door hieraan voorbij te gaan viel het protestantisme ten prooi aan voortdurende en hevige leerverschillen, die een bron van verdeeldheid zijn gebleken.

Eén van de geschilpunten is theologie. De geschillen tussen orthodoxen en vrijzinnigen of Bijbelgetrouwen en modernen kunnen hoog oplopen. De een kan vervallen tot een dode orthodoxie, de ander tot humanisme. Wanneer een theologie of belijdenis centraal komt te staan, kan het niet anders of er ontstaan meningsverschillen. Hoe er ook naar gekeken wordt, we moeten de Schriften bestuderen met het doel daardoor, onder leiding van de Geest, tot een persoonlijke relatie met Christus te komen, die de Waarheid is.
Verschillende groepen benadrukken dan ook vaak één aspect van de christelijke leer, en wijzen andere aspecten af. Door het afwijzen hiervan door de kerken, werden zij genoodzaakt zich tot afzonderlijke gemeenschappen van gelijkgezinden te groeperen met hun kritische punten als grondslag. Dat is de voedingsbodem van afscheiding: leerstellige verschillen. Maar ook godsdienstige gebruiken kunnen tot verdeeldheid leiden: hoe dopen, wel of niet een orgel, de hoofdbedekking van de vrouw. Steeds gaat het erom dat de gedachte is dat alleen de eigen groep de orthodoxie in pacht heeft, dat alle anderen het min of meer mis hebben en dat die bestreden moeten worden.

Maar het christelijk geloof is ten diepste niet gericht op een structuur of organisatie. Zelfs niet op de Bijbel als zodanig, want de ekklesia bestond al voordat het Nieuwe Testament werd geschreven. De ekklesia is bedoeld als één lichaam en nooit als verdeelde kerk. Het gaat ten diepste om de koinonia en waar deze aanwezig is, daar is het Lichaam van Christus: de ekklesia. Waar de levende verbondenheid met Christus ontbreekt, is dan ook geen ekklesia. Er is voor koinonia geen eensluidende belijdenis, structuur of eredienst nodig. Nodig is Hem lief te hebben en elkaar lief te hebben. De Bijbel bevestigt dit want de gemeenschap tussen God en mens is de rode draad die van Genesis tot Openbaring door de hele Bijbel loopt. De mens is naar Gods beeld geschapen met maar één doel: dat de mens leeft in gemeenschap met God. De mens is een geestelijk wezen, in staat om Gods liefde te beantwoorden. Geloof is niets anders dan leven in verbondenheid met God. De enige voorwaarde is dat een mens zich bekeert en tot Christus komt om van Hem de vergeving van zonde te ontvangen. Dat betekent dat een instituut, een interpretatie van de Bijbel, een leer, een levenspatroon of iets anders niet het hart van het christelijk geloof kan zijn. De Bijbel is niet de kern van de zaak, maar beschrijft slechts waar alles om draait en hoe we tot die kern kunnen komen. De verlossing door het bloed van Christus is het belangrijkste feit van het christelijk geloof, want daarop berust onze koinonia met God.

De enige manier om tot eenheid te komen is de gemeenschap met Christus centraal stellen. Christenen ontlenen hun kracht niet aan menselijke samenwerking, maar aan hun verbondenheid met God. Het is Gods kracht, werkzaam in mensen. Maar hoe weten we nu of iemand een christen is? Dat is niet of iemand gedoopt is en aan het avondmaal gaat. Het allerbelangrijkste is dat hij of zij Christus als Heer belijdt en of er iets zichtbaar wordt van de liefde tot God en de naaste.

Als er sprake is van waarachtige gemeenschap met God, dan is ware eenheid daarvan het natuurlijke gevolg, mits wij geen menselijke barrières opwerpen. De Schrift roept ons niet op een bepaalde leer over de gekruisigde en verrezen Christus aan te hangen, maar om in deze Persoon te geloven. Het christelijk geloof is geen opvatting, maar een relatie. In het laatste oordeel wordt gelovigen niet de leerstellige maat genomen, maar of zij zich met hart en ziel hebben overgegeven aan Christus. De koinonia is het doel, de verlossing door het bloed van Christus is het middel om die te verkrijgen. Jezus keerde zich tegen exclusiviteit bij de farizeeën en bij zijn eigen discipelen. Hij prees mensen om hun geloof wanneer zij vertrouwden op Hem. Hij was niet geïnteresseerd in een organisatie, een instituut met bestuurders en wetten.

Paulus wees er nadrukkelijk op dat wie in Christus zijn, één van geest moeten zijn en in harmonie met elkaar moeten leven. Hij legde het geheim van de ekklesia uit aan de hand van wat hij had ervaren en wat aan hem was geopenbaard. Hij leerde zijn lezers verdraagzaam te zijn ten opzichte van ondergeschikte zaken, maar stelde misvattingen aan de kaak die de verbondenheid met Christus zouden aantasten. Kurosaki laat zien hoe ook Johannes en Petrus in hun geschriften wezen op het leven in de gemeenschap met broeders en zusters.
Hoewel de gemeenschap met God en Christus geestelijk is, is de uitwerking ervan zichtbaar in het leven van de gelovige.

Onderlinge verschillen zijn er natuurlijk wel. God heeft ons niet geschapen als willoze en redeloze machines, mensen zijn geen eenheidsproducten. Elk mens heeft een individualiteit. Verscheidenheid hoort bij de mensheid en ook bij het gezin van God. Het lijkt erop alsof we echter maar in twee categorieën kunnen denken: eenvormigheid of verdeeldheid. Eenvormigheid is geen optie, want elk lid moet zijn eigenheid kunnen bewaren om de ekklesia te kunnen dienen. Met die eigenheid draagt hij bij aan de volheid van Christus. Het Lichaam heeft baat bij de verschillen. Waar de waarde van diversiteit niet wordt gezien, ontstaan groepen die zich van elkaar afschermen. Verschilpunten worden geschilpunten en de natuurlijke verschillen drijven de gelovigen uit elkaar. We zijn zevenvoudig verbonden: “één lichaam en één Geest, gelijk gij ook geroepen zijt in de ene hoop uwer roeping, één Here, één geloof, één doop, één God en Vader van allen, die is boven allen en door allen en in allen” (Efeziërs 4:4-6). Daarmee is niet alles wat zich christelijk aandient ook christelijk, het gaat echter om de kern: de levende omgang met God en Christus. Wanneer ieder is gericht op de gemeenschap met God in Christus en alles in ons persoonlijk leven en in de gemeente daaraan ondergeschikt is gemaakt, ontstaat eenheid in verscheidenheid.

Dat wil niet zeggen dat er geen grenzen zijn. De Bijbel wijst erop dat het begaan van grove zonde een grond is om iemand van de gemeenschap in de ekklesia uit te sluiten (Mattheüs 18: 15-17: overspel, geldzucht, afgoderij, etc.). Maar dat is geen scheiding tussen christenen, maar het uitsluiten van personen die in feite geen christen zijn. Het Lichaam moet daarvan gereinigd worden om te voorkomen dat het wordt aangetast. De variatie aan christenen weerspiegelt de veelkleurigheid van het Lichaam, maar iets anders is het als het gebod van God wordt overtreden of een leer wordt aangehangen waarin Christus wordt geloochend. Jammer genoeg worden christenen vaker afgewezen om zaken die tot de veelkleurigheid behoren, dan om immoraliteit of het brengen van valse leer. De inzet moet dan zijn hen tot het juiste inzicht te brengen, opdat zij gemeenschap zouden hebben met de levende Christus. Het gaat er niet om de ware leer te verdedigen, maar om het nieuwe leven in Christus te bewaren en te verkondigen.

De oecumenische beweging zal niet slagen in het vormen van de eenheid, zij zal alleen maar leiden tot een nieuwe groep met een eigen leer en een eigen instituut. Het is bijna onmogelijk de belijdenissen van alle kerkgenootschappen op elkaar af te stemmen. Een instituut zal altijd streven naar eenheid in uiterlijke zaken, naar een belijdenis waarin zoveel mogelijk onder één noemer is gebracht. Koinonia is echter een realiteit die men moet ervaren, en gebaseerd op liefde.

De eenheid is mogelijk als christenen de gemeenschap met Christus voorop stellen en van daaruit hun medechristenen in liefde aanvaarden. Accepteer de leerverschillen als variaties op het ene thema, omdat nu eenmaal geen twee christenen gelijk zijn. Beef dat variëteit het leven van het Lichaam van Christus bevordert en verrijkt. Stap af van de gedachte dat een-zijn hetzelfde is als eens-zijn. Lees Efeziërs 4:15-16, Kolossenzen 2:19, Filippenzen 2:1-3, allemaal teksten die de eenheid benadrukken. Zolang christenen zichzelf zien als een instituut is er geen eenheid in Christus mogelijk.

De ekklesia hoeft niet door menselijke inspanning te worden verenigd, want haar bestaan is gebaseerd op een al bestaande eenheid. Zij IS één. De belangrijkste voorwaarde voor het herstel van de eenheid is je realiseren: wij ZIJN al één.

Kokichi Kurosaki – Is Christus gedeeld? Uitgeverij Gideon, ISBN 9060675886.

De engelse versie van het boekje is hier online te lezen (en hier ook)

Tekenen en Wonderen

2007-08-17T13:58:00.000+02:00

Tenenen en Wonderen -Roger Maatje

Soms gebeuren er dingen die niet altijd meteen te verklaren zijn.
Ik heb veel wonderen gezien de afgelopen jaren, Mensen die genezen van verschillende ziekten en aandoeningen. Maar Gods geest geeft ook soms tekenen zoals een aanraking tijdens de aanbiddingdienst zoals het voelen van vuur in je lichaam of andere aanrakingen van de Heilige Geest. Soms zijn er tekenen waar je in eerst instantie zo iets hebt van hum oké Heer wat wilt u hier mee zeggen of duidelijk maken: het neerdalen van goudstof of het ontvangen van een gouden kroon op je kies of tand. Wel een gouden kroon krijgen is helemaal niet zo vreemd.
tot ongeveer 30 jaar geleden was het erg normaal dat je kiezen gevuld werden met Amalgaam.
Het is tegenwoordig verboden om amalgaam te gebruiken om dat het kanker verwekkend is.
Veel mensen hebben het wel me gemaakt dat en vulling van amalgaam naar verloop van de tijd afbrokkelt, kleine schilfertjes komen in je speeksel terecht en zo in je lichaam.

6 jaar gelden heb ik in Toronto mee gemaakt dat mensen tijdens de aanbidding plots aangeraakt werden en men keek in de mond en ja daar was het een vulling met goud in de vorm van een kruis. Ik ben onder de indruk als God zo met ons bezig is, hij wil niet dat we ziek worden, waarom dan niet voorkomen dan iemand genezenen moet worden.
Begrijp mijn niet verkeerd ik geloof in genezing, maar een ziekte volkomen door op tijd in te grijpen is echt een wonder.
Zeker als het om kanker gaat.

De laatste tijd hoor ik dat er zelfs mensen door gebed met hand op legging kilo’s gewicht kwijt raken, kijk daar kan Sonja bakker niet tegen op.

Ik ben ook van mening dat we als Christenen eigenlijk als het om ons lichaam gaat beter uit moeten kijken. Ons Lichaam is een tempel van de Heilige geest. In veel pinkster kringen wordt roken en drinken als zonden aan gemerkt.
Wij weten al jaren dat roken slecht is voor ons lichaam en dat door drinken je heel veel hersen cellen kwijt raakt, waar door je geheugen minder wordt. Maar we blijven wel fast food eten en we eten nog steeds veel vet. Ik ben geen dokter of een dieet deskundige maar ik denk dat we er goed aan doen meer op ons lichaam te letten. Ons lichaam moeten we niet gaan ver eren maar we moeten er wel zuinig op zijn, ten sloten is God de schepper van dit lichaam.

Ik verlang er naar dat Gods Geest in mijn omgeving mensen aanraakt een geneest en ik weet dat het ontvangen van genezing niet alleen een uiterlijke genezing is maar vaak ook een innerlijke genezing. De vrucht van Genezing is niet de genezing op zich zelf maar de geestelijke groei daarna. Ik vind een genezing's wonder pas echt een wonder als je iemand na een poos ook geestelijk ziet groeien in zaken waar hij of zei eerder in vast liepen.

Wat moet je dan met zaken als goudstof en zelfs olie op je hand enz.
Ik zie het duidelijk als een teken een aanwijzing van de Heer dat Hij aanwezig is en dat zijn zalving nog steeds op mensen gelegd wordt.
Veel mensen denken dat zalving beperkt is tot de voorganger en de Evangelist of een Heilige.
Maar wij worden niet voor niets Christenen genoemd ( gezalfde) we zijn geheiligd in Hem en ook vrij en apart gezet. Wij Zijn Konings kinderen en wij hebben de autoriteit gekregen van de Vader
Hij is de Koning. Vanuit die autoriteit mogen we in de Naam van Jezus op mensen de handen leggen en genezing uit spreken, en van uit die autoriteit mogen we ook bijzondere dingen verwachten. God wil door deze tekenen ons duidelijk maken dat wij de Hemelse schatten bezitten.

We moeten gaan staan in die zalving en het niet laten roven door kritiek of door schaamte of nog erger door twijfel.

Ik geloof dat we als kinderen van de Allerhoogste God wij het recht hebben om bij mensen
geestelijk het licht aan te doen en de duivel een kopje kleiner te maken.
niet alleen geestelijk maar ook in het natuurlijke. De duivel zegt recht te hebben om de aarde
, maar hij is niet de schepper. Dus zo lang wij er zijn hier op aarde heeft hij geen vrij spel, laten we daarom ook duidelijk stelling maken en voor onze mening als Christen uit komen.
Ik hoor je al denken .....Ja, maar dan loop ik het risico om mijn leven te verliezen, baan kwijt te raken, uitgelachen te worden , voor gek gezet te worden , gedood te worden.
Ja, dat klopt en wat dan nog.

Jezus heeft meerdere keren gezegd: als mijn volgt dit en dat zal je overkomen.
Neem je kruis op en volg mijn.
Bedenk dit, jij bent al gestorven aan het kruis, je oude leven is voorbij en je nieuwe leven is gekomen. Niet ik leef maar Christus leeft in mij.

Ze vervolgen niet jou maar ze vervolgen Jezus.

De boodschap van Jezus

2007-08-12T15:38:00.000+02:00

Meteen aan het begin van zijn evangelie vat Marcus de boodschap van Jezus samen in zijn eigen woorden: "De tijd is vervuld en het Koninkrijk Gods is nabijgekomen. Bekeert u en gelooft het evangelie" (Marcus 1:15). De rest van wat Jezus vertelde, is eigenlijk de uitleg en de illustratie van deze ene zin. "De tijd is vervuld" zei Jezus. Zijn toehoorders wisten onmiddellijk welke tijd hij bedoelde. Eeuwenlang hadden de mensen uitgezien naar de Messias, die bij zijn komst alles recht zou zetten wat scheef was gegroeid in hun volk en in hun eigen leven. Natuurlijk waren er mensen die niet veel meer wilden dan het herstel van de joodse onafhankelijkheid en het vertrek van de gehate Romeinen. Maar er waren er ook die voelden dat het dieper ging. Ze erkenden dat ze in geestelijk opzicht lamgeslagen waren en dat ze iemand nodig hadden die hen hielp om weer te doen wat goed was. Ze wilden de stukken van hun bestaan bij elkaar rapen en er weer iets goeds van maken. Zodat zij zelf in hun eigen leven ook weer iets konden laten zien van zingeving en zegen. Het verhaal van Jezus laat zien dat dit de mensen zijn voor wie de tijd werkelijk vervuld is. De mensen die niet meetellen, onderdrukt, terneergeslagen en ontmoedigd...zij hebben een speciale plaats in Jezus' hart. Tollenaars, prostituees, lepralijders, geesteszieken, maar ook kinderen en gewone handwerkslieden - dit zijn de mensen voor wie de tijd vervuld is. Hun pijn en lijden blijft niet onopgemerkt. Hun geroep is gehoord. Hun levens kunnen veranderen. "Gods Koninkrijk is nabijgekomen." Wat is dat eigenlijk, het 'Koninkrijk van God'? Misschien is het makkelijker om eerst te zeggen wat het niet is. Het Koninkrijk Gods is zeker niet een gebied, een structuur of een instelling. In de vierde eeuw meende Augustinus dat Het Koninkrijk van God gewoon een andere naam was voor de Kerk. En nog niet eens zo lang geleden dachten Europese ontdekkingsreizigers dat zij, door hun eigen beschaving op te leggen aan mensen in andere werelddelen, meewerkten aan de vestiging van Gods Koninkrijk. Maar het is wel zeker dat Jezus iets totaal anders heeft bedoeld. In zekere zin is de vertaling 'Koninkrijk' wat ongelukkig. De Aramese woorden die Jezus gebruikte, betekenen eigenlijk 'Gods heerschappij'. Mensen worden een deel van het Koninkrijk als zij Gods heerschappij aanvaarden, als ze willen leven volgens Gods normen en waarden. Het Koninkrijk van God is een nieuwe kwaliteit van leven - individueel en sociaal - voor iedereen die zijn leven openstelt voor de Geest van God. Mensen die Jezus willen volgen, ontdekken dat hun relaties veranderen. Zij vinden innerlijke vrede. Maar de basis onder dat alles is een nieuwe verhouding tot God. Jezus sprak over God zoals een kind over zijn vader of moeder praat. 'Vader', zei Hij als Hij met God praatte in het gebed. Hij moedigde zijn discipelen aan om dat ook te doen, net zo vertrouwelijk en intiem. De God over wie Hij sprak, was zeker een machtige en alles overtreffende God, maar geen vaag goddelijk wezen dat overal en nergens is. De God van Jezus is een Persoon, en een relatie met die God kan dat ook alleen maar een persoonlijke relatie zijn.